|
Abdurrahman TÜMER
|
|
BEN MASTEPELİYİM Ben Mastepe’liyim Yani Reyhanlı’lı Yani Hatay’lı Gün oldu tarlada çalıştım; Temmuz sıcağında, ağustos sıcağında; Çizmeyi giydim, baba yadigarı, siyah olan Küreği attım omzuma; bir çiftçi edasıyla ‘’Yaa nasip’’ kaygısıyla. Başımda şapkamla, tarlada adeta gizdim; Bir başıma çok, ama çook Yanık türküler dizdim; Köy kokan türküler, Yar kokan, Sevda kokan. Ben Mastepe’liyim Yani Reyhanlı’lı Yani Hatay’lı Gün oldu, tavşan kanı çay demledim; köz üstü Bırakırken suyu dört mandala, bir akşam üstü Sular usul usul uzanırken, tarla başlarına Ben çayımı yudumlayıp, başlardım Ferdi’nin: ‘’Susadım çeşmeye varmaz olaydım’’ şarkısına Ben Mastepe’liyim Yani Reyhanlı’lı Yani Hatay’lı Gün olur, dize kadar çamurlara batardım, Gün olur, yorgunluktan mandallarda yatardım, Gün olur, isyanlarıma ‘Kader’ deyip yutardım Haaa! bir günde, bir yolunu bulup, işten kaytarırdım Her gün iş olmaz ya canım, işin doğrusu yani; O beyaz şapkamı giyer, siyah gözlüğümü takardım Motosiklete biner, güzel kızlara hava atardım Birkaç kez düşüp karizmayı çizdim amma, yinede ‘Boş veeer’ deyip, bu dünyanın anasını satardım Bu dünyanın anasını satardım. Dedimya gardaş, ben Mastepe’liyim Yani Reyhanlı’lı Yani Hatay’lı Küçük not defterimi, kalemimi Cebimde taşırdım hep; Olur ya ilham kapımı çaldı Olur ya şiir yazasım geldi Olur ya onun için Dostlar bana ‘şair ‘ derler Tıpkı askerdeyken bölük komutanımın bana dediği gibi Tıpkı sınıf öğretmenimin bana dediği gibi Lise dönemlerimde. ‘Yapmayın’ derdim ‘Eylemeyin ‘derdim Ben kiiiiim, şair kim? ‘Yapmayın ‘derdim, dostlar ‘yapmayın! Anlayacağınız ben şiir yazardım; Şiir hastasıydım Şiirsiz hiç, ama hiç yapamazdım Daha doğrusu şiirsiz yaşayamazdım. Alın derdim; Ceketimi, Gömleğimi, Elimdeki ekmeğimi Alın derdim, alın, her şeyimi; Ama kalemsiz, kağıtsız bırakmayın beni Ama ilhamsız, şiirsiz bırakmayın beni Dostlar! ne olur anlayın beni! Öyle derdim onlara, öyle söylerdim. Ben Mastepe’liyim Yani Reyhanlı’lı Yani Hatay’lı Bizim orda güvercinler olurdu Çeşit çeşit güvercinler; Hünkari, ankut, karakan, şıhselli… Duruşlarındaydı asaleti, süzülüşlerindendi besbelli Köy çocukları çok mutlu olurdu Ellerindeki o el yapımı tahta oyuncakla; Onların gözleri güvercinlerdeydi, Güvercinlerse; mavi göklerde takla takla Gün oldu güz vurdu mahsulü Fiyat vurdu Tefeci vurdu Politikalar vurdu Hayat durdu ardından Yaşam durdu Kısmıştı, bereket elini bizlere Kısmıştı, o tabiat ana Yol görünmüştü artık; Ahmet’e, Mehmet’e, Süleyman’a Gurbet adına. Kimimiz Kıbrıslı oldu Kimimiz Mersinli Kimimizde İstanbullu Bir kaçımız da tabiri caizse, Alamanyalı oldu. Artık güvercinler yok Demli kaçak çayı yok Köy garbında yol boyu etmek yok Köy yok Ana-baba yok Gardaş yok, bacı yok Köy garbında yol boyu etmek yok Yok oğlu yok işte Artık özlem var Artık hasret var Artık yangın var yüreğimizde Yangın var, Hiç sönmeyen. Ben Mastepe’liyim Yani Reyhanlı’lı Yani Hatay’lı Yani yiğitlerin harman olduğu yerden Yani yazları sıcak, kışları yaman olduğu yerden Yani buğday biçimi sonrası saman olduğu yerden Yani şimdiki çiftçi halinin duman olduğu yerden Yani nice dostların, nice arkadaşların uzak olduğu yerden. Adurrahman Tümer 03.06.2009 |
|
Abdurrahman TÜMER
|
Martılar çığlık çığlığaydı.
İstanbul apartmanları, tatlı bir ikindi sonrası, gölgelerini uzatmış, bir, iki saat sonra kendini kucaklayacak olan geceye bırakıyordu.
Sahildeki vapurlar, kafasında, günlerce hesabını ettiği, bir çıkmaz sokak kadar karışık olan düşünceleri gibi bir gidip, bir geliyordu.
İlk akşamdan, minarelerin arasından, yükselerek kendini İstanbul’a gösterecek olan, dolunay kadar kararlıydı.
Günlerce ağlamaktan yorulmuş, etrafı, mor bir renge bürünen, feri sönmüş, gece karası gözleri, adeta kendisine ‘’Gel, gel’’ diyen boğaza bakıyordu.
İçindeki, kurtulamadığı bu kara düşüncelere, bu zor hayallere inat, İstanbul semalarındaki mehtap, ona, hayatı yeniden yaşamaya, hayata yeniden sarılmaya davet eder gibi muhteşem güzellikteydi.
Ama ne olursa olsun bunu kafasına koymuştu Tolga. Başka bir çaresi yok gibi görünüyordu.
Onsuz olmanın, onsuz yaşamanın, karlı dağlarda, yapayalnız, biçare kalan bir yürek kadar çetindi, zordu onun için.
Her şey o gün başlamıştı.
O, bahar kadar güzel gözlerini ondan kaçırarak, sebep göstermeden,üzgün ve mahcup bir tavırla,’’ Yapamayacağım, yapamayacağım, bu ilişkiyi daha fazla sürdüremeyeceğim’’ diyerek, bir yıl önce büyük bir mutlulukta parmağına taktığı nişan yüzüğünü çıkarıp,oturmuş oldukları masaya bırakmıştı. Ardından da arkasına bakmadan koşar adımlarla oradan uzaklaşmıştı.
İşte Tolga’nın da yıkıldığı an, o an olmuştu.
Gözleri, az önce nişanlısının parmaklarında duran, ona, sevgilisiyle bir yıl boyunca yaşadığı o güzel günleri hatırlatan yüzüğe bakakaldı. Denizin orta yerinde vurgun yemiş gibiydi.
Bir türlü ellerini kaldırıp, onu, oradan almaya cesaret edememişti.
Gururunun kırıldığını, ruhunun incindiğini hissetti.
Kendisini hayata bağlayan, umutla geleceğe bakmasını sağlayan nişanlısı, az önce, bir güvercin gibi ellerinin arasından, bir daha dönmemek üzere uçup gitmişti.
İşte o günden bu güne kendini boşlukta hissetti Tolga.
Terkedilmişlik duygusu içindeydi. Sevgiye giden bütün yollarına gece çökmüştü.
Yapa yalnız, sevgisiz ve kimsesizdi.
‘’İnsanların bunca ızdırabını çekip çıkaran dünya, bunca acılarına çare olan dünya, bana niçin duyarsızdı? Bana niçin ilgisizdi?’’diye sitem ediyordu.
Ölümü düşünmeye başladı. Ölmek istiyordu. ‘’Ölüm nerdesin?’’ der gibiydi.
İşte, tam şu anda ,boğazın bir kenarında kendisi, diğer bir kenarında da, Üsküdar’ın o, ölgün ışıkları bulunmaktaydı.
Zaman, ayaklarının dibinden çağlayarak, girdaplar çizerek, gelip geçen, boğazın hırçın suları gibiydi.
Mehtap, onu, tekrar hayata bağlamak için, gece boyu sessiz çığlıklarını haykırmaktan yorulmuş olacaktı ki, yenilmiş bir savaşçı edasıyla, yavaş yavaş İstanbul semalarını terk ediyordu.
Vakit tamamdı.
Yapmalıydı artık. Çektikleri bu acılara son vermeliydi artık
Gece, yorgun yorgun, siyah eteğini toplayıp gitmeye hazırlanırken , o, son bir kez, veda eder gibi bir bakışla, yıllardır kahrını çeken İstanbul’a hüzünle baktı.
Ve ucu, sonsuzluğa değecek olan, o, ilk adımını büyük bir cesaretle attı.
Hayata yenilmiş bir ruhun, dayanılmaz ağrılarının eşliğinde son hamlesini yapmaya kalkışırken, o anda , İstanbul’un seher vakti rüzgarına karışarak, devasa binaların duvarlarından yankı yapa yapa kulağına gelen bir ses duydu.
Birden irkildi.
Durdu.
Bu ses başka bir sesti. Bu ses, umutsuzluğunu billur pınarlara dönüştüren, çoraklaşan ruhuna, bahar esintisi getiren, haz veren, huzur veren bir sesti.
Bu ses başka bir sesti. Bu ses, gel diyordu ona, gel, küllendir dağlarının tüm volkanlarını;
gel diyordu, gel, taşır umutlarını, gam denizinde. Erit devasa kaygılarını, erit içinde bulunduğun sıkıntılarının tümünü.
Bu ses başka bir sesti. Bu ses, gel diyordu ona, gel, gel ki; kurtul tutsağı olduğun sahte sevgilerden. Gel ki; kurtul çöllerine düştüğün sığ tutkulardan. Gel,gel, gel diyordu.
Bu ses sıcaktı, sımsıcaktı. Ana sesi kadar şefkat dolu, ana sesi kadar sevgi doluydu.
Bu ses, ‘’Allahu Ekber, Allahu Ekber ‘’ diye minarelerden semalara doğru yükselen, ezandı.
Ezanın sesiydi.
Dinledi.
Ezanı hiç bu kadar güzel, hiç bu kadar haz verici duymamıştı.
Ona doğru gitmeyi denedi.
Olmadı
Sanki, sanki ellerinden, sırtından, elbiselerinden yüzlerce el, onu tutup, tekrar aynı girdaba çeker gibi oluyordu.
Ezan ‘’gel, gel ‘’ diyordu ona.
Bir anda büyük bir güçle kendini silkeleyerek, koşmaya başladı.
Kısa bir süre sonra kendini büyük bir huzur içinde, omuz omuza saf tutmuş cemaatin arasında buldu. Alnını seccadeye koymuş hüngür hüngür ağlıyordu.
O, artık, gerçek bir sevgili bulmuş, yepyeni bir hayata merhaba demişti.
|
|
A. Hüseyin ABAY
|
|
Eleştirmek kolaydır. Genellikle bu yolu tercih ederiz!
Futboldan anlamayız, futbolcuyu, antrenörü eleştiririz,
Sanattan anlamayız, sanatçıyı eleştiririz,
Yemek pişirmeyi bilmez, aşçıyı eleştiririz,
Siyasetten anlamaz, siyasetçiyi eleştiririz…
Bazen anladığımız şeyleri de eleştiririz. Velhasıl eleştiriyi severiz. Çünkü eleştirmek kolaydır. Eleştirdiğimiz şeylerin yerine daha iyisini, daha güzelini, daha doğrusunu söylemek işimize gelmez. Özellikle gruplarda yaptığımız eleştirilerde, kendi fikrini de ortaya koyanlara dikkat edersek, sayıları çok azdır. Bu nedenle eğer oturup, kendi fikrimi yazacak kadar zamanım yoksa eleştiriden de kaçınırım.
En fazla “siyaset”, “CHP” ve “kadın” konusunda yazıyorum. Bugün eleştirdiğim “siyaset” hakkında düşüncelerimi yazmak, tespitlerimi paylaşmak istiyorum.
Siyaset kurumlarının durumuna baktığımız zaman 1980 öncesi ve sonrası diye ikiye ayırmak gerektiğini düşünüyorum. 1980 sonrası yozlaşan bir çok kurum gibi ülkemizdeki siyaset kurumları da yozlaşmıştır. Bunun en temel nedeni “köşe dönmeci” anlayışın siyaset kurumlarını “araç” olarak kullanmasıdır.
Gittikçe fakirleşen toplum kesimlerinin, siyasetçi aracılığı ile iş, ekmek olanağına kavuştuğu, iş çevrelerinin siyasetçi aracılığı ile rant elde etmeye başladığı dönemdir bu dönem. Bu dönemde toplusal katmanlar arasında ki fark alt ekonomik grupların aleyhine hızla bozulmuştur. Orta sınıf (orta direk) yok olmuş, zengin daha zengin, fakir daha fakir hale gelmiştir.
Hızla türeyen zenginler, herkesin iştahını kabartmaktadır. Zenginliğin yolunun siyaset ilişkisinden geçtiğini görenler de, siyasetçi ile farklı diyaloglara girmeye başlamışlardır. Sermaye, doğal süreci içinde yıllara dayalı olarak değil, üç-beş yılda oluşmaya başlamıştır. Mantar gibi birden ortaya çıkan zenginlerle tanıştık bu yıllarda.
Oluşan yeni zenginlerin kullandığı siyaset ilişkileri de “bal tutan parmağını yalar” misali, pastadan pay istemeye başlayınca, artık kirlenme hızla büyüyen kanserli ur gibi yayılmaya başlamıştır.
Yine siyasette partizanlığın hızla arttığı dönemlerdir bu yıllar. İktidarda kalmak isteyen bürokrasi, siyasetçinin kul, kölesi olmuştur. Karşılıklı menfaat ilişkileri kurulmuştur. Siyaset , iş dünyası, bürokrasi üçgeni ülkedeki çürümenin şeytan üçgenine dönüşmüştür… Halk ise bu kapılarda kul yapılmıştır…
Köyden kente plansız göçün sonucunda kentlerde oluşan işsizler ordusu, siyaset kurumlarını umut kapısı olarak görmüşlerdir. Oluşturulan yerel dernek ve vakıflar aracılığı ile kitlesel gücü elinde tutanlar, iktidarlardan nasibini almış ve hızla yayılmaya başlamıştır. Bunu dini temelde örgütlenmeler izlemiş Alevi-Sünni-Tarikat örgütlenmeleri siyasetçinin kolay elde edebileceği oy depoları olarak destek görmüştür. Bu tarz örgütlenmelerin başındakiler siyasetçilerle kol kola girerek hemşeri, tarikat oylarını pazarlamışlardır.
Özellikle yerel yönetimler, belediyeler rantın merkezi halinle gelmiştir. Yetkileri artırılan başkanlar gücün merkezi olmuşlardır. Seçimler öncesinde yapılan pazarlıklar, simit tablalarına kadar verilen sözler, sokaklardaki araç park mafyaları, büfeler, imar afları, yeşil alanların konuta, konut alanlarının ticari alana çevrilmesi verilen oylar karşılığında çok kolayca elde edilen rantlar olmuştur.
Kentler, modern kent olmaktan çok kasabalara dönüşmüştür. Planlı kentleşme olanağı ortadan kalkmıştır. Bir sonraki seçimi düşünen siyasetçinin amacı, seçmen gruplarının önderlerini memnun etmek olunca asli görevlerini unutmuşlardır.
Merkezi yönetimlerde de durum farklı değildir. Özellikle icraatçı bakanlıkların dağıttığı rant ve aynı paralelde zenginleşen bakanlar alıştığımız görüntülerdir.
1980 sonrası zenginleşen siyasetçi, bürokrat ticari yaşama hareketlilik getirmiş, özellikle inşaat sektörüne büyük katkı koymuştur! Aldığı maaşın çok çok fazlası değerlerde konutlara sahip olan bu kesimler için mütahitler her geçen gün daha pahalı ve lüks konutlar yapmışlardır. Yıllar önce yazdığım “Gölbaşı’nın Villaları” adlı köşe yazımda bu durumu sorgulamış, ve bu lüks villaların “kimlere ait olduğuna bakıldığında devletteki çürümenin hangi boyuta geldiğini anlarsınız” demiştim.
Bu süreçte yazılı ve görsel medya da nasibini almıştır. Basın sektöründekiler farklı sektörlerde de faaliyete başlamış, siyaseti arkasına alanlar, füze hızı ile büyümüş karşılıklı güç dengelerini korumak için iktidarları kendilerine mahkum etmişlerdir. Öyle ki, iktidar iddiası olanlar basın sektörü ile ilişkilerini tanzim etmekle yola çıkar olmuşlardır.
Bozulan toplumsal denge siyaset kurumlarında da hızla kendini göstermiş, siyasi partilerin örgüt kademelerinde görev alanlar, partilerinin iktidarları tarafından beslenmişlerdir. Bu ilişki siyasi parti yöneticilerine müthiş bir güç kazandırmıştır. Kayıtsız şartsız iktidardaki güce tapınmanın arkasında böyle bir menfaat aşkı ilişkisi vardır. Siyasi partilerdeki demokratik kanalların yerini, menfaat ilişkileri ve emir komuta zinciri almıştır. Görevlerini tam olarak yapanlar ödüllendirilmiş, ödülünü alanlar daha sadık ve gözü kara sahiplenmiştir efendisini!
Seçimlerde adaylıklar bu ilişkilere paralel olarak dağıtılmıştır. Her kademede seçilmişlerin kalitesi düşmüş, siyasetçi “rantçı” olmuştur. Bu rant bazen “para”, bazen iktidar gücü ile “tatmin” olarak karşımıza çıkmıştır.
Gelecek kaygısı kişiyi kendini kurtarmak için yol aramaya yönlendirmiş, toplumsal kalkınma, barış, hoşgörü ve sevginin yerini, bireysel kurtuluş arayan kirlenmiş bir topluma terk etmiştir. Kirlenen toplum siyasetçiyi, bürokrasiyi beslemiş, onlarda toplumu… bu süreç; tavuk mu yumurtadan, yumurta mı tavuktan döngüsüne dönüşmüştür…
Bu sisteme ayak uyduramayan, işini bilen “akıllılardan” olamayanlar sistemin dışına çıkmak zorunda kalmıştır. Tıpkı hasat yapan köylünün kalburundaki taşları ayıklaması gibi ayıklanmışlardır teker teker… sisteme ters düşenlere yaşama şansı tanınmamıştır. Ya aynı değerlerle yarışa girmeye zorlanmış, ya da yok edilmişlerdir…
Bütün bu süreçte geliştirilen rantçı anlayış, sağ-sol dinlememiş bütün yapılara, partilere egemen olmuştur.
“Bu düzen değişmelidir” güzel bir slogandır hala…
Ama nasıl?
Şimdi bunu düşünme, konuşma zamanıdır…
Sevgiyle ve dostça kalın. |
|
Muhip YEŞİL
|
Ben Seni Sevdim ÖylesineBen seni sevdim ölesiye,
Yazdıklarıma aldırma, yaptıklarıma da,
Haykırışlarıma da sessiz feryatlara da
Ben seni sevdim öylesine.
Bir güldün bana ilk yaz gibi,
Çiy altında tomurcuklanmış.
Son güzün krizantemi oldun,
Karlar altında son gülüşlü.
Islık ıslık cemreler düştü,
Çığlık çığlığaydı feryatlar.
Ben severken ilk yazın gençliğinde,
Öylesine bir sevdaydı benimki.
Bu sevda ölesiye,
Bu sevda karanlık bir gece.
Bu sevdanın güneşi yok
Ben seni sevdim öylesine.
|
|
|
Abdurrahman TÜMER
|
SEMA /FİLİSTİNLİ
Önce babasını vurdular
Sonra abisini
En son annesiyle o küçücük kardeşini
Şimdi delik deşik duvarlar arasında
Yıkık çökük odalar içinde
Gözlerini ufka vurmuş
Ağzını bıçak açmayan
Tek başına,tek başına kalan
Sekiz yaşında sema.
Annesini hayal ediyordu besbelli
O güzel yüzünü
O melek yüzünü
Küçücük kardeşiyle oynayışını
O minicik ellerini tutuşunu
Yanaklarına küçücük öpücükler konduruşunu
Bunları hayal ediyordu besbelli
Bir gecede
Her şey bir gecede oldu
Hain gölgeler gibi geldiler
Kundaktaki kardeşinin masumca gülüşlerini duydular
Yapmayın dedi babası
Allah'tan korkun
Onlar daha bir çocuk
Yapmayın,
Ne olur yapmayın diyemeden
Korkakça,kalleşçe,barbarca vurdular
Kan içinde koydular
Kana boyadılar
O küçücük sineleri
O küçücük bedenleri
O tomurcuk çiçekleri
Şimdi tek başına
Kaç gündür dinmeyen gözyaşlarıyla
Ailesi için kurduğu hayalleriyle
Yerde paramparça olmuş oyuncaklarıyla
Sema karanlıklar içinde
Sema aç
Sema susuz
Sema o geceden beri uykusuz
Sema garip
Sema mahsun
Sema artık tek başına
Görün bu zulmü,görün Allah aşkına
Abdurrahman Tümer
|
|
Abdurrahman TÜMER
|
Tüm yarınları karartan
Bebeklere kurşun atan
Utan İsrail, artık utan
Allah belanı versin
Camiye,okula bomba attın
Masum çocukları hep ağlattın
Ana yüreklerini dağlattın
Allah belanı versin
Taş üstünde taş koymadın
Vampir gibi kana doymadın
Katildir,canidir gayri adın
Allah belanı versin
Seni gözü dönmüş İsrailli
Seni katil, çirkef dilli
Cehennemliksin besbelli
Allah belanı versin
Bu katliama susanlar
Barış için caka satanlar
Katil tarafını tutanlar
Allah belanı versin
Abdurrahman TÜMER
|
|
Abdurrahman TÜMER
|
BEN GAZZE'YİM
Ben Gazze'yim
Karanlıktır sokaklarım
Barut kokar,fosfor kokar,
ölüm kokar
Ne garip bir insanlıktır ki;
Tüm dünya oturmuş sadece bakar.
Ben Gazze'yim
Bebeklerin feryatları yükselir gecelerimde
Kundaktaki bebeklerin
Henüz gün yüzü görmeyen,
Henüz daha gözlerini açmayan.
Ben Gazze'yim
İnsanlığın onurunu koruyorum tek başıma
Tek başıma direniyorum,tek başıma,
Bedenimi siper ederek, kanla, canla
Tanka karşı, topa karşı, sapanla.
Ben Gazze'yim
Güneş doğmaz şafaklarımda
Çiçek açmaz bahçelerimde
Gökyüzümde uçurtmalarım yok benim
Hepsini vurdular,hepsini.
Ben Gazze'yim
Kan akar caddelerim
Barbar kurşunlarla vurulmuş yerde yatar körpelerim,
Gör dünya, gör, zalim dünya gör,
Bir avuç toprak üstünde,delik deşik her yerim.
Abdurrahman Tümer
|
|
Abdurrahman TÜMER
|
Ben Filistinli bir çocuğum
Kimse konuşmasın benimle
Hiç kimse,hepinize küsüm
Göz yaşı kaderim oldu,
Kan lekeleri süsüm.
Ben Filistinli bir çocuğum
Boşuna gelmeyin yanıma
Boşuna ümit vermeyin,
Artık, oyun oynayamam sizinle
Koşamam , tutamam artık
Ellerim yok benim,ayaklarımda
Hepsini aldılar benden,hepsini
Şimdi soruyorum;bulabilir misiniz bir çare,
Alayım yenisini
Ben Filistinli bir çocuğum
Siz ,dünya çocukları,
Size sesleniyorum
Siz aydınlık içinde yaşarken
Derslerinize çalışırken sıcacık odalarınızda
Ben, burada,her an ölümü bekliyorum
Her an ölümü bekliyorum.
Ben Filistinli bir çocuğum
Gökyüzümde uçaklar dolaşır benim
Bomba yüklü,füze yüklü uçaklar
Birazdan, ya benim,
Ya da, kundaktaki kardeşime nişan alacaklar
Ben Filistinli bir çocuğum
Vücudumun bir kısmı buz kesiyor yavaş yavaş
Başım dönüyor, gözlerim kararıyor yavaş yavaş
Kastınız; benim bu minicik canımsa eğer,
Alın,alın,sizin olsun,yeter ki bitsin bu kanlı savaş
Ben Filistinli bir çocuğum
Sizden bir şey istemedim aslında
Yine de, yine de çok gördünüz yaşamayı bana,
Canınız sağ olsun,Canınız sağ olsun,
İşte,küçücük bir tabutun içindeyim şimdi,
Gidiyorum,
Bu dünya sizin olsun
Bu dünya sizin olsun
Abdurrahman TÜMER |
|
