|
Yazarlar -
Ahmet DOKUZOĞLU
|
ir dünya savaşı başlattılar Osmanlının üstüne
Toplar,
Tüfekler,
Makineler
Yiğitçe çıkamadılar Müslüman'ın karşısına
Savaşıp ta savaşmamış oldular
|
|
|
Yazarlar -
Ahmet DOKUZOĞLU
|
|
Gözlerim kararacak Perde perde duman olacak her yer Kulaklarım duyunca zil seslerini İçim hasret dolu Hatırlayacağım öğretmenlerimi Cevdet Bey, Sefa bey, İsmet bey, Bekir Bey, Yusuf bey, Mahmut bey, Hey gidi günlerim hey, |
|
Yazarlar -
Ahmet DOKUZOĞLU
|
Bazen ağlatırdı korkunç düdüğü
Bazen neşe verirdi
Bugün başka ötüyor
Kara trenin düdüğü
Tutturmuş düüüüt düüüüt düt
Yer ayarla yardım et
Çık yıkarı, bilet ver,geç yerine
Tren kalktı yine
Delindi manzaralar birer birer
Bak görünüyor bizim eller
Dağ eteğinde kalmış dumanlı
Tarlasından sular akar
Söğütler yemyeşil uzaktan
Pamuklar allı yeşilli
Çocuklar koşarken bize
Bağırıyor Toroslarda tren
Düüüüt düüüt düt
Çık yukarı yardım et
Bebeler ağlaşıyor şimdi
Kiminin altı ıslanmış
Kimisi meme ister
Oturmuş koltuğuna bir adam
Takmış gözlerini bir noktaya
Ağlayacak sanki içinden
Arkada bir kadın var
Dayamış yüzünü pencereye
Saçlarını dökmüş omzuna
Düşünüyor bir şeyler içinden
Tren yaklaşıyor istasyona
Kalkıyor kadın ayağa
Fırlayacak sanki dışarıya
Bağırıyor yine tren
Düüüüüt düüüüt düt
Atlamıyor kadın
Fakat duruyor tren
Simitçiler çeviriyor etrafımızı,
Kim bakar şimdi simide
Yanıyorum diyeceğim
Ne bilsin garipler
İçten yandığımı benim
Çalıştırdılar yine treni
Düüüüüt düüüüt düt
Dur hemşerim dikkat et
Şehirde bulmuşum kendimi
Hasret bu kemiriyor içimi
Bakıyorum eski yerler
Okul bahçesi, çiçeklik
Geride kalmış anladım
Beni senden eden gençlik |
|
|
Yazarlar -
Ahmet DOKUZOĞLU
|
Bir garip zil çalar akşamlarımda,
Bir ileri,bir geri döner aynalar
Her taraf sis,
Her taraf duman,
Karlı bir dağ gibi olur akşamlar
Sevdalanma der gibi yazmaz kalemim
Bakışlar bir başka ufka dönüşür
Gülüşler,
Dövüşler,
Sohbetler derken,
İnsanın özlemi yasa dönüşür
Sokaklar yalnız parklar bomboş,
Durakta bir iki insan görünür
Geçerim yanından aşk ağacının,
Tanımaz yapraklar yere dökülür
Bir garip kulum ben koca şehirde,
Kalacak bir yerim yok gibi gibi gelir
İnsanlar bir garip,
İnsanlar bir hoş,
Her kimle konuşsam yasa bürünür
|
|
Yazarlar -
Ahmet DOKUZOĞLU
|
Bir bahar sabahında
Çalınırsa kapın erken
Düşün ki kahrolmuşum
Seni ararken...
Bir rüzgâr eserse pencerenden,
Bil ki gülüyorum o zaman,
Senin kokunu çekiyorum içime
Ilık rüzgâr beni okşarken...
Karanlıklar başlarken geceleri,
Bir ses geliyorsa içine,
İnan ki ben çağırıyorum
İsyan etmişim kendime...
Bilirsin sevenler korkmaz ölümden,
Bir sela gelirse minarelerden,
Kahrolduğumu, öldüğümü düşün;
Her selada benimdir ölen
|
|
|
|
|
|
|
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL |
