Sabah olmak bilmiyordu. Arada sırada dışarıya çıkıyor, tuvalete gidiyor, su içiyor yine de uyuyamıyordu.

Gözünü yumuyor içinden sayılar sayıyor, koyunlar alıyor, onları büyütüyor, çoğaltıyor sonra da kaybediyor, yine uyuyamıyordu.

 Bütün bunları eniştesi Hasan söylemişti.

Demişti ki:

“Uykun gelmiyor mu, hemen sayı saymaya başlayacaksın. Sayacaksın, sayacaksın.  Bir de bakacaksın ki uyuyup gitmişsin. Baktın yine mi uyuyamıyorsun, birkaç koyun daha alacaksın. Onları büyüteceksin, sonra kuzulatacaksın, bir koyunun ne zaman bin koyun olursa o zaman yünlerini satacaksın. Yünlerinin ipiyle halı dokutacaksın. Halıları satacaksın. Fabrika kuracaksın. Fabrikada yüzlerce işçin çalışacak. Onlardan kazandığın parayla araba alacaksın.

Ev alacaksın.

Uçak alacaksın,

Tren alacaksın,

Tarla alacaksın,

Bahçe alacaksın,

Köyü alacaksın. Şehri alacaksın. Her yeri alacaksın. Sonra da uyuyacaksın.”

Dediklerini aynen yapıyor ama bir türlü uyuyamıyordu.

Ağabeyinin mektubu satır satır gözünün önüne geliyor, içinden bir türlü çıkamıyordu. Bir muammaydı Anavarza kalesi. Oraya kadar yolda kalsa evi gelir bulurdu. Anavarza kalesinden ötesi hakkında kimse bir şey bilmiyordu. Gerçi Enişte Hasan orada askerlik yapmıştı. Ne yazık ki sadece yolun kenarındaki ağaçları biliyordu.

“Koca koca ağaçlar var.” diyordu. “Öyle ağaçlar var ki bir harman yeri büyüklükte. Hemen yanında bizim kışla var. Kışlanın yeri çok güzel. Ben orada çok nöbet tuttum. Tren yolunun hemencecik yanında.”

İşçi Bulma Kurumu nerdeydi? Otobüsler nereden geçerdi? Nerede inileceğini nasıl bilecekti. Bir türlü karar veremiyordu ve korkuyordu.

Dışarı çıktı. Ay batmak üzereydi. Her taraf bembeyaz gündüz gibiydi. Anavarza kalesinin bulunduğu yer bulutluydu. Dut ağacının oradan aşağıya doğru baktı. Dere sessizliğe bürünmüştü. Arada sırada kurbağa sesi geliyor başka ses gelmiyordu.

Tekrar içeri girdi. Işık olsa mektubu bulup okuyacaktı. Belki göremediği bir yerler vardı. Onu bulur okurdu. Ama ışık yoktu. İçeri zifiri karanlıktı. Yatağa yatmadan önce ocaklığın yanındaki radyo aklına geldi. Gitti aldı. Eniştesi Hasan geldiğini görmüştü. Yönünü öte çevirdi.

Radyoyu açtı. Ses yoktu. Diğer dalgaları aradı. Sadece kısa dalgadan Erzurum radyosunun sesi geliyordu. Kısarak dinlemeye başladı. Hem dinliyor hem de uyumaya çalışıyordu.

Bir yandan da Çukurova Radyosunun oraya gideceği için seviniyordu.   Adana’dan yayın yapıyordu Çukurova Radyosu. Arkası yarınları hep orada dinlemişti. Bir türlü “Kara Elmas” piyesini unutamamıştı. Hala devam ediyordu piyes. Bütün ahali akşam sekiz olmasını bekliyordu.

Kahramanları düşündü. Hele her sabah açılırken “Günaydın Türkiye” diyen ve güzel mesajlar veren kadına hayranlık duyuyordu.

Sabah onunla uyanmak kadar güzel bir şey yoktu. Bir de Cuma sabahları Kuran okunuyordu. Ablası özellikle Kuran saatini hiç kaçırmazdı. Erkenden kalkar abdestini alır, kuranı dinlerdi. Kurandan sonra da duasını eder, namazını kılardı.

“Hayır, bereket artıyor.”derdi.

Anavarza, mektup, radyo derken sabah olmak üzereydi. Önce ablası yerinden

Kalktı. Doğruca dışarı çıktı. Kapıyı açtı. Kapının arkasındaki çalı süpürgesini alarak etrafı süpürdü. İçeri tekrar geri girdi. Ocaklığa ateş yaktı. Üzerine çorba suyu bırakıp inekleri sağmaya gitti.

             Ali hala radyo dinliyordu. Bir süre gözü tutmuştu. Ablası yorganı kaldırarak:

 “Kalkmıyon mu bree.”dedi.

Ali yerinden doğruldu. Gözlerinden uyku akıyordu.  Öbür tarafa dönüp biraz daha uyumak isterken ablası:

  ”Saat geliyor agam”dedi.”Ancak hazırlanırsın. Adana çok uzak.”

   Ali yorganı üzerinden attı. Ayağa kalktı. Dışarı çıktı. Elini yüzünü yıkadıktan sonra geri döndü. Yattığı yatağın altından akşamdan yerleştirdiği pantolonunu çıkardı. Ütü yapsa bu kadar güzel olmazdı. Bacağına geçirdi. Kemerini taktı. Beyaz gömleği de giyinip dışarı çıktı. Ablası karşısındaydı. Ali’yi görünce:

“Ne de güzel oldun be gardaşım”dedi.

Ali sevincinden bir şey diyemedi. Aslında bu elbiseyi Ortaokula yazılınca giyecekti. Ama olsundu. Erken giymenin ne zararı vardı ki.

“O zaman da Kravat takarım.” diye düşündü.

Elini cebine soktu mektup yoktu. İçeri girip yastığın altındaki, mektubu çıkardı. Hemen okumak istedi ama karanlıktı. Dışarı tekrar çıktı. Mektubu okumaya başladı. Ablası onun okumasını dinledi.

Mektup biterken:

“Ne yapacağını biliyon değil mi ?” dedi.

Ali  “Biliyom abla da.”dedi.”Kafama takılan bir şey var. Adana’ya varınca nerede ineceğim. Aklım bir türlü ermiyor.”

“Bre gardaşım”dedi ablası. “Otobüste nasıl olsa söylerler. Birine söyleyiver.”

  Bu arada eniştesi Hasan kapıya kadar gelmişti. Ali’yi görür görmez.

“Ben biliyom”dedi. “Karşıyaka’da ineceksin. O dediğin yerin Karşıyaka’da olması lazım. Bizim kışla da Karşıyaka’daydı. Suya gelmeden in.”

 Ali’nin en korktuğu yer de zaten orasıydı.

”Biliyom da”dedi. “Karşıyaka neresi?”

  Enişte Hasan yine aynı sözleri tekrarladı. “Karşıyaka beri taraf. Suyun bu yakası. Kozan yolu da beride. Bizim kışla da beride. Koca koca ağaçlar da beride. Muavine söylersin. ‘Ben Karşıyaka’da ineceğim’ dersin. O da seni indirir. Daha ne diyeyim ?”

Ali bayağı rahatlamıştı. Nerde ineceğini artık biliyor gibiydi. Cebine baktı,10 lirası vardı.

“On lira yeter mi?”dedi.

“Yeter” dedi Eniştesi. “Beş lirasını otobüse verirsin, beş lirasını da yersin. Döke döke yeter.”

Ali çorbasını da içmeden yola çıktı. Ablası arkasından su döktü. Güneş daha doğmamış, etraf ışımamıştı. Karakütük deresinin içi hala simsiyah görünüyordu.

Yollara inek sürülerini bırakmıştı köylüler. Davarlar da sırta doğru yayılmışlardı. Yolun her tarafı tozluydu. Tozun içine bastıkça etrafa dağılıyor pantolonun paçalarını bembeyaz yapıyordu. Kasaba yaklaşık iki saatlik yoldu.

Tam güneş çıkarken kasabaya indi. Yollarda birkaç insan vardı. Her taraf ev doluydu. Köydeki evlerin beklide yüz katı burada ev vardı. Sıra sıra dizilmişlerdi. Kimi yeşil boyalı, kimi sarı boyalı, kimi de kırmızıydı. Her evin yanında birkaç ağaç vardı.

Belki de bu üçüncü gelişiydi kasabaya. Daha önce iki defa çete bayramına gelmiş, üçüncüde Adana’ya gidiyordu. Adana da okumak önemliydi. Ancak çalışkan çocuklar okurdu Adana’da. Ağabeyi Yüksel Oradaydı. Kerim Ağa’nın oğlu Remzi oradaydı. Hacı Ahmet Hoca oradaydı. Hepside köyün saygı değer çocuklarıydı. Herkes severdi onları.

Otobüs durağının yanındaki lokantada sıcak bir çorba içti. Tadı çok güzeldi. Otobüse bindi. Yola çıktı. Anavarza kalesinin yanından geçerken iyice baktı. Ovanın ortasında büyük bir deve gibi yatıyordu. Üzerinde bir sürü kale burçları vardı. Anavarza’yı geçince Yılan kalesini gördü. O da Anavarza’ dan geri değildi. Koskocaman bir kaleydi ve dağın tepesindeydi.

“Amma da kale varmış.”dedi içinden. Yanında yaşlıca bir adam oturuyordu. Belki de öğretmendi. Adana’ya gelene kadar hiç konuşmadı. Adana yazıları görünürken yüzüne baktı.

“Sen nereye gidiyorsun ?”dedi. Pantolonunun tozuna bakarak.

“Adana’ya ”dedi Ali. “Ağabeyim Adana’da ‘İşçi Bulma Kurumu’nda beni bekleyecek.”

Sözü bitince pantolonunu çırptı.

“‘İşçi Bulma Kurumu’ Karşıyaka’da” dedi adam. Ondan sonra da konuşmadı.

Karşıyaka’ya gelirken muavin uyardı.

“Karşıyaka’da inecekler hazırlansın.”

Ali yerinden kalktı; etrafına bakarak kapıya doğru yürüdü. Yanında oturan adam ikinci defa konuştu:

“Acele etme.”dedi.”Orada durur.”

Ali, adamın dediğini dinledi. Yerine tekrar oturdu. Muavin tekrar tekrar uyarmaya devam ediyordu. Sonunda otobüs bir çınar ağacının yanında durdu. İnsanların bir kısmı aşağıya indiler. Ali de onlarla birlikte indi.

Saat kuşluk vaktini geçmişti. İndikleri yoldan vızır vızır arabalar gidiyordu. Sağ, sol, yan, yön her taraf adam doluydu. Kimi bağırıyor, kimi işaret ediyor. Kimi “Nereye gidiyorsunuz?” diye sorular soruyordu. Otobüsten inenler ya taksiye biniyor, yâda at arabalarına eşyalarını yükleyip gidiyorlardı. Ali cebini yokladı. Cebinde beş liradan az parası kalmıştı. Yakınlarda bir At arabacısı buldu. Pazarlık etti. İşçi Bulma Kurumuna kadar onunla geldi. Arabacıya iki buçuk lira para verdi. Gözü her yerde Yüksel ağabeyini arıyordu.

İşçi Bulma Kurumu’nun önünde bir sürü insan vardı. Kimi geliyor, kimi gidiyordu. Kapının önünde durdu, beklemeye başladı. Arada sırada ağaçların altındaki çeşmeden su içiyor, elini yüzünü yıkıyor, hemencecik geri geliyordu. Tekrar gelen insanlara bakıyor bir türlü ağabeyini göremiyordu.

Güneşte durmaktan yüzü yanmıştı. Öğle ezanı okunmuş gelmemiş, ikindi ezanı okunmuş gelmemiş, güneş batmak üzere olmuş yine gelmemişti. İçinden ne yapacağına karar veremiyordu. Geri gidecek olsa bir tek kuruşu bile yoktu. En son Yirmi beş kuruşuna da simit almış, yemişti. Beş parasızdı artık. Ağlamak istiyor ama utanıyordu.

İşçi Bulma Kurumu’nun önündeki insanlar da gidiyordu artık. Kurumun önü tenhalaştıkça kayboldum korkusu içini yiyip bitiriyordu. Adana’ya geldiğine bin pişman olmuştu. Eniştesine kızıyor, Ablasına kızıyor, Ağabeyine kızıyordu. Ağlamak istiyor ağlayamıyordu. Bir ara duvarın dibine çöktü ağlamaya çalıştı. Gözleri doldu doldu boşaldı. Bu arada etrafa bakmayı da ihmal etmiyordu. Tam umudunu kesmeye başlamıştı ki birden mektup aklına geldi. Belki yüzlerce defa okuduğu mektubu cebinden çıkardı. Tekrar okumaya başladı.

“Ali.”diyordu. “2 Haziran 1970 tarihinde İşçi Bulma Kurumu’nun önündeki pasaja gel. Seni orada bekleyeceğim.”

Ali yıldırım çarpmış ağaçlar gibi oldu. Hemen az ilerde duran gece bekçisine kadar koştu. Eniştesi Hasan;

“Sıkışırsan bekçiye yâda polise git.” demişti.

 Bekçiye mektubu uzatarak:

“Bekçi amca.” dedi. “Ben kayboldum. Şu adresi bulamıyorum.”

Bekçi sakin sakin mektubu elinden aldı. Gösterdiği yeri okudu. Kafasını kaldırarak.

“Pasaj karşısı.”dedi. “Baktın mı oraya.” diyecekti ki, Ali mektubu aldığı gibi karşı pasaja doğru koştu. Tam kapıdan içeri girerken ağabeyini camın dibinde çalışıyor gördü. Kapıyı açtı;

“Yüksel Ağabey.” diye bağırdı.

Bağırmasını herkes duymuştu. İçi içine sığmıyor, ağabeyinin varlığı bütün dünyaya yetiyordu.

Kucaklaştılar.

Ağlaştılar.

Bir süre sonra çaycı geldi. Ağabeyi kola söyledi. Yüreği yanmış, dili damağı kurumuştu. İçtikten sonra çalıştığı yerden ayrıldılar. Ali ne kadar gülse de ağabeyi gülemiyordu. Çünkü yanına çok geleni var diye işten çıkarmışlardı. Eve gelene kadar patrona sövüp saydı.

Ali bir ara mektubu cebinden çıkardı. Ağabeyine göstermeden aşağıya attı. Mektup Seyhan nehrine düştü ve akıp gitti.