Kaç gündür kafasında dolaşan soruların cevabını bir türlü bulamıyordu. Bazen içinden içmek geliyor, bazen sokaklarda dolaşmak istiyordu.   
          Büyük bir haksızlığa uğramıştı.
          Yenilmişti.

Tercih edilmemişti.
          Yüksek puan almasına karşılık az puan alanlar içinde eritilmişti. Önemsenmemişti.
Kime danıştıysa;
         “Havada kuş tutacaksın.“demişlerdi.
           Parkın içinden geçerken gökyüzüne baktı. Kuşlar boşlukta dolaşıyor, yanlarına yaklaştıkça uzaklaşıyorlardı. Elle tutması mümkün değildi.
         “Boşuna söylenmiş.”dedi.
           Hem kuşları takip ediyor, hem de ilerliyordu. Bir süre sonra arkadaşı Bekir’i gördü. Az ileriden kendine doğru geliyordu. Bildi bileli siyasetle uğraşırdı. Siyaset olmayan yerde Bekir olmazdı.
          Yanına gelince:
        “Oooo Kemal.”dedi.”Bakıyorum gezintidesin. Allah sağlık sıhhat versin. Bu dünyada işin iş, öbür dünyada çok çekersin. “
        “Bekir.”diyecekti.”Ben yenilmişim. Ben bitmişim. Çukurlara atılmışım. Yok, edilmişim, dışlanmışım ben.”
           Ama diyemedi. Kelimeler dilinin ucuna geldi, geldi geri gitti. El sıkıştılar, gülüştüler, şakalaştılar.
            Bekir, Kemal’in durgun halini sezmişti. Akıllı çocuktu. Leb demeden leblebiyi anlayan cinstendi.
          “Ne olmuş kardeşime? “dedi.
            Okulda da böyleydi. O karanlık günlerde bile her işin üstesinden gelirdi. Yapamayacağı iş yoktu.
            Kemal cebinden sigarasını çıkardı, Bekir’e uzattı. Bekir sigarayı aldı.
          ”Aslında ben içmem ama.”dedi.”Hatırına bir tane alayım.”
           Parkın önü kalabalıktı. Tenha yere gelince:
         “Ben bittim Bekir.”dedi.”Benim hakkımı yediler.”
         “İşten mi attılar ?”dedi Bekir.
        “Yok.”dedi Kemal.”İşten atmadılar da imtihanda hakkımı yediler. Mülakatta düşük puan vererek beni geri sıralara çektiler.”
         “Olur, böyle şeyler.”dedi Bekir.”İşten atmasınlar da. İşten atılmak kötü.”
        “Henüz atmadılar “dedi Kemal.
        “Sen.”dedi Bekir.”Şu bizim Kemal Hoca’yı bilir misin?”
        “Bilirim “dedi Kemal.
        “İşte o anlatmıştı zamanında;
       “Adamın biri Üniversiteyi birincilikle bitirmiş.”Askere gidene kadar iş bulup çalışayım” demiş. Bir gün bakmış ki, belediyeye şoför alacaklar. İmtihanına girmiş. Bütün soruları yapmış. Bir hafta sonra belediyeye gelmiş sonuçlara bakmış ki, kendi adı yok. Hemen müdür’ün odasına girmiş.
       ”Müdür bey “demiş.” Ben şoförlük imtihanına girmiştim. Baktım listede ismim yok.   Bir hata olmalı.”
        Müdür öğrenciyi şöyle bir süzmüş;
      “Demek ki kazanamamışsın. “demiş.”Kazansaydın listede ismin olurdu.”
     “Ama Müdür Bey.”demiş.”Ben bütün soruları yapmıştım. Kaybetmem imkânsız.   Kâğıdıma bakmak istiyorum.”
       Müdür kendinden emin şekilde yerinden kalkmış. Sınav kâğıtlarının içinden öğrencinin kâğıdını çıkarmış. Soruları incelemişler ki hepsi doğru.
     “Bir yanlışlık olmalı “demiş.
       Yerinden kalkmış. Başkanın odasına girmiş. Bir süre sonra geri gelmiş.
     “Buldum.”demiş.” Sınavı neden kaybettiğin belli. Sen bütün soruları yapmışsın da sağlamasını yapmamışsın.”Onun gibi, mülakat dediğinde ne. İstediğin adamı alıp istemediğini elemek. Bunun başka yolu yok.
    “Yani.”dedi Kemal.
    “Yani benim işim karışmış.”
    “Senin işin ne?
    “Siyaset.”
      Parkın suya bakan yönünde bir bankonun üzerine oturdular. Bir taraftan şaka yapıyor, bir taraftan da anlatıyordu.
   “Birinde okulu yeni bitirmiştim. Yıl 1974. O zaman MSP ile CHP koalisyonu vardı. Kayın Babama dedim ki;
   “Baba; gel seninle Ankara’ya gidelim. “
    Kayın Babamın bembeyaz sakalları vardı.
  “Olur.”dedi.
    Düştük yola. O gün bir akrabamın evinde kaldık. İkinci gün doğru Bakanlıklara geldik. Babama dedim ki.
  ”Baba sen şu Bakan’ın odasına gireceksin. Aynen diyeceksin ki;“Benim bir damadım var. Yeni mühendis oldu. Bu partiye o kadar hizmet ettik. Ona bir iş verilmesini istiyorum. Gerisine karışma.”
    Babam aynen dediğim gibi yaptı. Bakanın odasına girdi. Bir süre sonra dışarı çıktı. Hemen yakaladım.
  ”Baba ne oldu ?”dedim.
    Babam:
  “Evladım.”dedi.”Çok iyi karşıladılar. Yalnız dediler ki; git damadını buraya getir.”
    Hemen içeri girdik. Beni sakallı bir adamın karşısına çıkardılar. Bir koltuğa oturttular. Tepeden tırnağa süzdükten sonra;
  “Namaz kılıyor musun? “dediler.
   Ben de;
 “Sadece Cumaya gidiyorum “dedim.  
   “Olabilir.”dediler.”İlerde kılarsın.”
   “Tabi kılarım.”dedim ama saçlarımdan utandım. Babama karşılık upuzun saçlarım vardı. O günün tabiri ile biraz komünisttim. Bana bir liste verdiler.
  “Al şunları.”dediler.”Hazırla gel senin tayinini yapalım.”
   “Peki, efendim.”dedim ve dışarı çıktım. Listede normal işe girme evrakları vardı. Hepsini hallettim. Savcılık belgesini almak için benden kimlik istediler. Yanıma ehliyetimi almışım.
“Kimlik yok.” Deyince,”Bu iş olmaz” dediler. Şaşırdım kaldım. Savcıya durumu izah ettim;
    ”Efendim.”dedim.”Burada Bakanlıkta bir işe gireceğim. Bu evrakları istediler. Tamamlarsam işim olacak. Yoksa Adana’ya gitmem gerekecek. Bu da işimin olmaması demek. Ehliyet de kimlik sayılır. Lütfen bunu kabul edin.”
     Savcı:
     “Olmaz be kardeşim.”dedi.”Kimliksiz bu iş olmaz. Getir kimliğini, al kayıtlarını.”
     “Dışarı çıktım. Sevinsem mi? ağlasam mı? Bilmiyorum. Köşede bir çaycı vardı. Bir simit aldım yanına gittim. Sinirimden bir sigara yaktım. Çaycı bir çay getirdi. Üzgün halimi anlamış ki;
    “Nerelisin? Hemşerim.”dedi.
    “Adanalıyım.”dedim.
   “Bende Antepli. “dedi.”Hemşeri sayılırız.”
   “Benim hanım da oralı.”dedim.”Kilisli.”
   Adam bir sevindi, bir sevindi ki sorma. Hoş beşten sonra durumu izah ettim.
   “Kafanı yorma “dedi.”Sen yirmi kâğıt ver bakalım.”
   Çıkardım yirmi lira verdim. Adam oradan ayrıldı içeri gitti. Yaklaşık yarım saat sonra geri geldi. Yüzü gülüyordu.
Benim işi halletmişti. Hem de nasıl. Askeri istihbarattan, sivil istihbarattan, sabıka kaydımın olmadığına kadar hepsi tamam. Adama bin teşekkür ettim ve oradan ayrıldım. Doğruca Bakanlığa gittim. Evrakları isteyen kişiye verdim. Adam “Bekle.”dedi.
  Dışarıda koltuklar vardı. Oturdum beklemeye başladım. Bir süre sonra adam geri geldi. İsmimi okudu. Hemen yanına gittim.
   ”Buradayım.”dedim.
  Adam;
   “Al şunları “dedi.”Filan yere git. Evrak kaydını yaptır bana geri getir.”
     Dediklerini aynen yaptım. Aşağıda evrak kayıt bölümüne götürdüm verdim.
     Dışarıda beklerim cevap verecekler. Beklerim cevap verecekler. Aradan bayağı vakit geçti. Artık dayanamadım. Geri geldim.
    “Kardeşim.”dedim.”Bir evrak vermiştim. Cevabını Bakan Bey bekliyor. Ne oldu ?“
       Par tutuş oldular. Hemen evrakı elime verdiler. Koştum Bakanın yanına. Adam beni görünce:
    “Nerdesin be kardeşim.”dedi. Elimden aldı içeri girdi. Ben yine kaldım dışarıda. Rahat koltuğa tekrar oturdum. Bu arada boş durmuyorum tabi. Çaycı geliyor. Çay içiyorum. Kahve geliyor kahve içiyorum. Ne istersen getiriyorlar. İşim rahat. Lafı uzatmayalım. Bayağı zaman sonra adam geldi.
“Bekir Bey.”dedi.
 Hemen koştum adamın yanına. Adam güler yüzle;
“Bakan bey sizi bekliyor.”dedi.
 Beni aldı bir telaş. İlk defa bir Bakanla konuşacağım. İçeri girdim ki; beni koltuğa oturtup inceleyen adam.
  “Gel evladım.”dedi.”İşin tamam hayırlı olsun. Pazartesi git başla. Kayın Babana da selam söyle. Yine beklerim.”
   Elini öpmek istedim. Müsaade etmedi. Tokalaştık. Dışarıdaki adam zarfı elime verdi. Oradan ayrıldık. Otobüste meraklandım şu zarfı açayım bakalım dedim. Açtım ki ne görürsün. Ben imtihana girmişim. Birincilikle kazanmışım. Tayinimi G.Antep Sanayi ve Ticaret bakanlığına vermişler.
    “Deme yahu.”dedi Kemal.
     “Dedim vallahi.”dedi Bekir.
  “Sen bir âlemsin.”dedi Kemal.”Uzun hikâye ama birde ben anlatmak istiyorum. Yıl 1980.Daha darbe olmamış. Her taraf gergin. Adamı olan işe giriyor. İktidar partileri işçi Bulma Kurumu gibi. Kültür Müdürlüğüne memur alacaklar. İmtihana girdim. Yazılıda seksen üzeri almışım. Mülakata çağırdılar. Oranın Müdürü eski matematik öğretmenim. Onu gördüm.
     ”Hocam.”dedim.”Ben senin öğrencinim. Yazılıyı kazandım sözlüye gireceğim. Yardımlarını bekliyorum.”
        Hocanın hiç sesi çıkmadı. Kuşkulandım. Neyse ki sözlüye girdik. İçeride beş altı kişi var. Beni görünce;
   “Adın ne ?”dediler.
  “Adım Kemal…”dedim. Başta oturan kafasını yere eğdi. Masanın altındaki listeden isimlere baktı. Bulamadı.
“Askerden ne zaman geldin ?”dedi.
  Saçlarım kesikti.
“Yeni geldim.”dedim.
 En sonda oturan saçı kesik biri vardı.
“Kardeşim.”dedi. Külhanbeylice.
“Beş senedir askerden gelenler var. Hele sen biraz daha gez bakalım.” Beni dışarı çıkardılar. Kaybettiğimi anladım ama ne yapayım.
“Yine mülakat desene.”dedi Bekir.
 “Yine mülakat.”dedi. Kemal.”Ben de hep mülakatlarda kaybediyorum. Acaba diyorum tipimi mi beğenmiyorlar. Yoksa konuşmamda mı bir hata var. Bazen olur garip bir dille konuşurumda.”
Gülüştüler. Bekir yerinde duramıyordu. Siyasete girdimi kesmek mümkün değildi. Saatlerce anlatsa yorulmazdı.
 “O gün G.Antep’e gittim. Dedikleri gün işe başladım. Herkes soğuk. Beni bir demir tevzisinin başına verdiler. Tüccarlara demir veriyorum. O günlerde herkes demir alamıyor. Her taraftan rüşvet yağıyor. Ama ben yemem. Ben dürüst memurum. Yiyeni görsem canına okurum. Bana soğuk bakıyorlar. Bir hata işlesem canıma okuyacaklar. Ben biliyorum ki hepsi de diğer partilerin adamı. Beni işe alan partinin hiç adamı yok. Yine ben biliyorum ki gözüm bu partide değil. Ama Allah var kayın babam o partiden başka parti tanımaz oldu. Adamları bir över bir över ki sormayın. Neyse uzun hikâye ben yine rahatsızım. Bir gün doğruca Ankara’ya gittim. Amacım Sümer Bank’a transfer olmak. Kurumlar arası geçit varmış öğrendim. Yine bakanlıklarda dolaşıyorum. Baktım ki bizim Turgay orada. Gençlik kollarından arkadaşım. Sarıldık öpüştük. Beni aldı köy Hizmetleri Bakanlığına götürdü. Orada görevliymiş. O zamanlar Ali Topuz CHP’nin yaman adamı. Turgayda onun yanındaymış. İçeri girip hoş beşten sonra, durumu izah ettim. Turgay;
   “Boş ver be kardeşim Sümerbank’ı. “dedi.”Sen mühendissin. Senin ideallerin var. Hizmet etmelisin vatandaşa. Köylünün suyu yoktur, elektriği yoktur, yolu yoktur, köprüsü yoktur. Bunları düşünmelisin sen. O insanlara nasıl hizmet edebilirim demelisin.”
      Bir anda köyüme yol yaptırdığım geldi. Su getirttiğim geldi. Köprüler yaptırttığım geldi. Kendimi onların içinde yanında hissettim. Bir anda devrimci oldum. Bütün damarlarım kaynayıverdi.
   “Tamam.”dedim.”Alın beni Turgay.”
   “Turgay bu iş tamam.”dedi.”Bakanın odasına girdi. Bir süre sonra çıktı. Elinde bir forum vardı. Onu birlikte doldurduk. Sonra:
    “Git.”dedi.”Bunu kayıttan geçir gel.” 
     Önceden biliyoruz. Aşağıya indim. Evrak kayıt bölümüne gittim.
      “Bakan bey bekliyor.”dedim.”Şunu kayıt edin bana geri verin.”
          Kayıt memuru bir dakikada halletti. Geri verdi. Aldım arkadaşım Turgay’a getirdim. Turgay içeri tekrar girdi. Bir süre sonra beni çağırdı.
         “Bakan bey seni istiyor.”dedi.
         Ali TOPUZ’u severdim. Yiğit adamdır. İçeri girince:
          “Bekir Bey hoş geldin. “dedi.
          “Hoş bulduk efendim.”dedim.
          Elindeki yazıyı okudu. Telefonu kaldırdı. YSE nin Genel Müdürünü aradı.
         Müdür bey.”dedi.”Sana şimdi Bekir… Adında idealleri olan bir mühendis gönderiyorum. Derhal işini halledin.”
         Bakan bey bir süre onu dinledikten sonra.
         “Bekir.”dedi.”Sana daha önce Genel Müdür söylemiş. Siz yok demişsiniz.”
        “Hayır, efendim.”dedim.”Öyle bir talebim olmadı “
          “Tamam.”dedi. Bakan bey.”YSE Genel Müdürüne gidin işinizi yapacak.”
          “Peki, efendim.”dedim. Oradan ayrıldım. Doğruca YSE Genel Müdürlüğüne.
          Merdivenleri çıktım. Genel Müdürün odasına giremiyorum. Kapıda korumaları var. Adam kale gibi korunuyor. Ben diretiyorum onlar geri çeviriyor. Sonra içeriden kelli felli biri çıktı.
    “Buyur kardeşim.”dedi.”Bir sorununuz mu var ?”
     Bende “Beyefendi” dedim. İlk defa bu kadar kibar oluyorum.”Ben Köy Hizmetleri bakanlığından geliyorum. Genel Müdürle görüşmek istiyorum. Beni bekliyor.”
     Adam inanmadı ama bir şey de diyemedi.
    Beni içeri aldılar.
    Genel Müdürden önce sekreter var. Bu defa ona söyledim. O da içerde başkasına söyledi. Ben bekliyorum. Yine çaylar geliyor. Kahveler geliyor. Sekreter hanım ters ters bakıyor. Derken lafı uzatmayalım. Uzun Hikâye. Genel Müdür dışarı çıktı. Bütün millet ayakta. Ben de kalktım.
    “Mühendis Bekir… Sen misin ?”dedi.
   “Evet, efendim.”dedim.
   ”Ben seni tanımıyorum.”dedi.”Sorun neydi ?”
   “Efendim.”dedim.”Ben sanayi bakanlığından YSE’ye gelmek istiyorum.”
   “Kardeşim.”dedi.”Bu işleri Genel Müdür mü yapar. Müracaatını yaparsın. Komisyon karar verirse geçersin.”
Adam cevap da beklemeden kapıya doğru yöneldi. Ben arkadan:
    “Sayın Genel Müdürüm.”dedim.”O zaman Ali TOPUZ beyle görüşürsünüz. Ben oraya gidiyorum.”
       Adam olduğu yerde durdu. Yüzü dışarıda beni dinledi. Sonra geri döndü. Sekreter hanımın yanına kadar geldi. Bankoya yaslandı. Yüzüme baktı. Garip bir duruşu vardı.
        “O zaman istek formunu ver komisyona sokalım.”dedi.    
     Ben durur muyum? Hemen istek formunu eline tutuşturdum. Aldı ve oradan ayrıldı. Bende tekrar Turgayın yanına döndüm. Yerinde yoktu. Adana’ya geri geldim.
Bir hafta sonra da transferim gerçekleşti.
    “Helal olsun sana.”dedi Kemal. Birde benim hikâyem var ama uzun olur mu bilmem.”
     “Bize uzun hikâye lazım.”dedi Bekir.
     Daha 12 Eylül olmamış. Numune hastanesine memur alacaklar. Tam 2000 kişi imtihana girecek. İçlerinde bende varım. Neyse ki yüksek bir puanla kazandık. Kazandık diyorum da mülakatı var.”
“Tehlike desene”
“Hem de ne tehlike. Birinci mülakata girdik. Daktilo sordular. Yetenek sordular. Kazandık. İkinci bir mülakata girdik. Onu da kazandık. Listede adımız çıktı.12 kişiden altıncı olmuşuz. Bugün yarın işe alınacağız diye bekliyoruz. Derken bir haber geldi. Dekan bey “imtihanda torpil yaptınız.” diye yapılan bütün imtihanları iptal etmiş.
     “Deme yahu.”dedi Bekir.
     “Dedim.”dedi Kemal.”Beklide o günden beri “mülakat” dediler mi tepem atıyor. Mülakata gelenlerden de şüphe duyuyorum. Kimseye güvenim tok.”
     “Senin de siyasetten hiç çıkarın olmamış.”dedi Bekir.
    “Oldu oldu da “dedi Kemal.”O da benim içime sinmedi.”
    “Nasıl yani.”
    Birinde işsizim. Günlerce iş aradım bulamadım. Ayaklarımın altı eskimiş. Yorgunum. Bir tanıdığımız var. Belediye meclis üyesi. Tam yanından gidiyordum ki beni çağırdı.
     ”Kemal.”dedi.”Ne iş yapıyorsun? “
      “Bu da sorulur mu ama sordu. Boşum ağabey dedim.”
      “Gel benimle “dedi.
       “Düştüm arkasına. Doğruca belediyeye girdik. Zat işleri Müdürüne vardık. Zat işleri Müdürü Meliha hanımdı. Ona dedi ki:
    ”Bu çocuk yarın sabah belediyede çalışacak. Bir yer göster.”
      O da dedi ki:
     “Özcan Ağabey her taraf dolu. Ben nereye vereyim ?”
       Özcan Ağabey dedi ki:
     ”Birini çıkar bu çocuğu girdir.”
      Sana bir şey söyleyeyim mi? birini çıkardılar mı bilmiyorum ama ben bu söz altında eridim, bittim. Hala birinin ekmeğini elinden aldım diye hayıflanır dururum.”
     “Sen.”dedi Bekir.”Ne kaybediyorsan bu mantıktan kaybediyorsun. Siyaset demek birini kazanmak için birini harcamak demektir. Buna hazırsan siyaset yaparsın. Yoksa kaybetmeye mahkûmsun.”
          Kemal yerinden kalktı suyun aktığı tarafa doğru yürüdü. Elinde sigara vardı. Sigarayı atmak için ileriden gelen insanların geçmesini bekliyordu. Bir kaç kişi geçti. Adamın biri yanına gelince durdu. Dik dik Kemale bakıyordu. Kemal bir süre adama bakmadı. Sonra adam yanına yaklaşırken:
        “Sen Kemal değilmisin ?” dedi.
         Kemal başını kaldırdı adama baktı. Önce tanıyamadı. Daha sonra “Sen Fevzi’sin.”dedi.
         “Evet.”dedi adam.
           Kucaklaştılar. Bankonun yanında oturan Bekir de geldi. O da tanıyordu Fevziyi.
         “Bu kadar tesadüf olamaz.”dedi Kemal.”Bende dertliyim diyordum. Derdim dünyadan büyük diyordum. Arkadaşım yoldaşım yok diyordum. Meğer ne büyük hata yapıyormuşum da haberim yokmuş.”
        “Unuttun bizi desene.”dedi Fevzi.
         “Gardaş; vallahi unutmuştum.”dedi Kemal.”Ama sizleri gördüm ya, ölmem artık dünyamda.”
          “O dediğin şarkı.”dedi Fevzi.
           “Şarkı da olsa güzel söz. Bunun şerefine sizleri yemeğe götüreceğim. Kimse itiraz etmesin.”
            Üç arkadaş Güney Sofrasına kadar yürüdüler. İnönü Caddesi sakindi. Köşe başlarındaki tablacılardan çokları gitmişti. Lokanta sahibini Kemal tanıyordu. Daha önce bir grupla yemeğe gelmişler pazarlığını kendisi yapmıştı. Arkalarda sakin bir yere oturdular. Fevzi Kemalin sigarasından bir tane yaktı.
        “Gardaş “dedi.”Ben bu iktidarı oldu olası sevmem. Benim oğlanla hanım biraz bunlara meyilli. Ben eleştirdikçe onlar karşı çıkıyorlardı. Bir türlü bunların kafasının arkasındakini onlara anlatamıyordum. Bir gün oğlan geldi.
    ”Baba “dedi.”Tarım İl Müdürlüğüne giriyorum.”
     Bir anda şoke oldum. Biliyorum bir katakulli yapacaklar. Ama oğlan çok ciddi.
       ”Nasıl oldu.”dedim.
       “ KPSS yi kazanmışım “dedi.”Tayinim Çorum Tarım İl Müdürlüğüne çıktı. Yarın evrakları hazırlayacağım.”
        “İyi düşündün mü ?”dedim.
         “Ya baba “dedi.”Sende çok kötü niyetlisin. Adamlar oğluna iş veriyor, sen hala kötüler diyorsun. Bırak artık bu kafaları.”
        “Bir anda kendimden utandım. ”Acaba.”dedim. Gerçekten ben mi kötüyüm? Dünya değişiyor da farkında mı değilim ?”
           “Sen fark edersin.”dedi Bekir.”Kemal gibi mülakatlara girmezsin.”
           Kemal güldü.
           “İyi ki anlattık.”
           “Neyi ?”dedi Fevzi.
           “Uzun hikâye.”dedi Kemal.”Hele sen bitirde anlatırız.”
            Gardaş; oğlan ne yerde ne gökte. Yolda gidiyoruz.    “Baba “dedi.”O gün sabaha kadar namaz kılıp dua ettim. “Allah’ım.”dedim. Bu işi bana ver. Sanırım Allah kabul etti. Çok seviniyorum.”
             Cebimizde paramız yok. Yaklaşık 500 lira para lazım. Bir yerlerden borç bulduk. Çocuk sağlık raporu, falan eksiklerini tamamladı. Ayın birine Çoruma gitti. Hepimiz seviniyoruz.”Oğlumuz Mühendis oldu. Devlet dairesine girdi.” diye demedik yer bırakmadık. Hatta evlenme hazırlıklarını bile konuştuk. Nisan ayı içinde düğün yapılacak, gelin Çoruma oğlanın yanına gönderilecek. Plan hazır.
          “Çok güzel.”dedi Bekir.”Tam Bekir Amcasına çekmiş. Girişken çocuk.”
           “Çocuk girişken de şansı yok. Çoruma gitti. Devamlı telefonla görüşüyoruz.”Baba.”diyor.”Ben İl Müdürünün yanındayım. Biraz sonra kalacağımız yeri gösterecekler. İl Müdürü beni çok sevdi.”Ne eksiğiniz varsa hallederiz.”diyor.
       Bizde seviniyoruz. Her dakika ayrı bir plan yapıyoruz. Her saat başı fikrimiz değişiyor. Öğlen sonra tekrar arıyorum.
       ”Baba “diyor. Şimdi Ankara’ya gidiyoruz. Bakan bey konuşma yapacakmış. Onu dinleyeceğiz. Ondan sonra da Adana’ya geri geleceğim. Ayın on ikisin de başlayacakmışız. Çantamı burada bir yere bırakıyorum. Dönüşte alacağım.”
      İçimize bir kurt daha düşüyor. Oğlana kızıyoruz ama elden ne gelir. Geri gelmesi demek bir 500 lira daha bulmak demek. Paraya mı kızalım. Oğlumuz işe girmiş ya da girecek ona mı sevinelim. Değişik fikirler içindeyiz. Aradan bir zaman daha geçiyor oğlan “Baba diyor şimdi Ankara’dayız. Bakan konuşma yapıyor. Ondan sonra Başbakan konuşacak. İşe alınacaklara tarım politikasını anlatıyorlar. Bizlerde alkışlayacağız. Akşam üzeride Adana’dan gelen kiralık otobüsle geri döneceğiz. Adana Tarım il Müdürlüğü Otobüs kiralamış.”
            İçimiz rahat. Oğlumuzun işi tamam. Bütün aile bayram yapıyor. Elbette ben de seviniyorum ama içimde hala bir korku var. Oğlan niye geri geliyor. İnternette açıkladıklarına göre 15 gün içinde başlaması lazım.15 Günden önce başlayanlara bir şey denmez. Kural bu. Sistem bu. Hepimiz bu yollardan geçmiş insanlarız. Hepimiz biliriz ki işe böyle başlanır.”
           “Tabi “dedi Kemal.”Bende ilk girdiğimde erken gitmişim. Kimse bir şey demedi. Hatta geldiğimize memnun bile oldular.”
            “Bende “dedi Bekir.
            “Neyse “dedi Fevzi.”Oğlan geldi. Nişanlısıyla gezdiler tozdular. Sinemaya gittiler. Ders çalıştılar. Dolaştılar. Düğün hazırlıklarına başladılar. Hatta ben dedim ki:
   “Nikâh işlerine isterseniz başlayın. Memurlukta zırt pırt izin alınmaz. Hele bir yıldan önce izin istemek iyi karşılanmaz.”
     “Tamam “dediler.”Ama kız tarafı akıllı. Tam emin olamıyorlar. Oğlan biraz bozuluyor ama fazla da önemsemiyor. Kıza kalırsa hemen gidecek. Seviyorlar birbirlerini.
      “Allah mesut etsin.”Dedi Bekir.”Bende işe girmeden evlenmiştim.”
         “Bende evlendireceğim ama elleri ekmek görsün istiyorum. Baba parasıyla ev geçindirmek zor iş.”
         “Tabi zor iş. “   “Avrat tuz ister oğlan cız eder misali.”
          “Yok, ikisini de beslerim evel Allah ama yine de bir iş lazım.”
           Derken birkaç gün geçti geçmedi, Oğlan telefon etti. “Baba”dedi.”İş olmuyor. Bir sorun çıktı.”
           Beynimden vurulmuşa döndüm.
           “Ne oldu”dedim.
            “Askerlik olmadan alamıyorlar. Askerliğini yapanları alacaklarmış.”
            “Ölün mü? Öldürün mü ?”derler ya. Sanki devlet kuruluşu değil de özel Sabancı Fabrikası. Sabancı Fabrikasında bile böyle yapmazlar. Hepimiz biliriz ki yüzlerce binlerce insan devlet dairesine askerden önce girer.
       Ya da Askerliğini yapanları alacaktınız, niye çocuğun tayinini Çoruma çıkardınız da arkadan telefon ediyorsunuz.     Yâda askerliğini yapmayanlara niye tercih hakkı tanıyorsunuz.
      Devletin dairesi sizin alkışçılarınız için mi var.
      Oyun mu oynuyorsunuz insanlarla.
      Birde şöyle diyorlarmış:
    ”Bakın biz iktidara gelmesek siz de bu işi bir daha göremezsiniz. İkinci sene sözleşmeniz iptal olur.”
      Bekir Kemal’e baktı. Bir süre kimse konuşmadı. Masadaki rakıları tokuşturdular. Üçünün de yıllardır içtiği yoktu. Hatta Fevzi hayatında ilk defa içiyordu.
     O gün gece yarılarına kadar konuştular. Bir tarafta Bekir’in başarısı bir tarafta Kemal’in dürüstlüğü vardı. Söz dönüp dolaşıp oraya geliyordu. En son Kemal dayanamadı:
  “Bekir.”dedi. Şimdi ne yapıyorsun ?”
  Bu Bekir’in beklemediği ama saklamaya çalıştığı soruydu. Yere baktı. Elindeki yanan sigarayı taa uzaklara fırlattı.
        “Tayinimi çıkardılar.”dedi.”Ben de emekli oldum.”
        “Benim ki senden iyi.”dedi Kemal.”Ben hala çalışıyorum.”
        Son sigaralarını yakıp oradan ayrıldılar.