“Gönül Ağası gelecek.” dediler.

                  “ Önemli” dediler.

                  “Sende gel.” dediler.

                         TOMBUL AĞA

                 “Gönül Ağası gelecek.” dediler.

                  “ Önemli” dediler.

                  “Sende gel.” dediler.

                  “Ağaları sevmem” diyemedim.”Ağalara karşıyım da” diyemedim.”Ağaların olduğu yerde, bana yer yok.”da diyemedim.

                    O gün akşama kadar Ağaları düşündüm. Tanıdığım birçok Ağa vardı. Kitaplarda okuduğum, filimler de seyrettiğim, bazen sevip, bazen nefret aşamasında olduğum Ağalar.

                    Hepsi başka başka insanlardı. Ortak özellikleri zengin olmalarıydı. Birde acımasızlıkları.

                    Belki de acımasızlıklarından sevmiyordum Ağaları. Her istediğini yapan, karşı koyanı asan, devlet içinde cellât olan Ağaları. Gerçi her insan böyle Ağaları sevmez. Seven varsa yanlış demektir. Art niyetli demektir. Toplumun düşmanı demektir. Her şeyden önce cahil demektir.

                    Birde başka yönü vardı Ağaların. Aş veren, işveren yönleri. Belki de onun için “yok” diyemedim Yüksel kardeşime.

                   Onun için “gelemem” diyemedim teklifine.

                   Onun için karar verdim gitmem gerektiğine.

                   Eve gelir gelmez Abdulkadir’i aradım.

                  “Akşam beraber gidelim.” dedim.

                  “Yok” demedi.

                  Konuşmamızı hanım da duymuştu. Yüzüme tuhaf tuhaf baktı.

                 “Nereden çıktı? ”dedi.

                 “Çağırdılar.”dedim.”Önemliymiş. Sende gel.”

                   O da bir şey demedi. Namazını kıldı yola çıktık. Abdulkadir evi biliyordu, aramadan bulduk. Hatta giderken Çetinkaya Mağazasından bir karpuz aldık. Yeni çıkmıştı karpuzlar. Bu mevsimde karpuz iyi olmaz ama yinede aldık. Boş gitmek olmazdı. Eve geldiğimizde Yüksel Bey’in eşi vardı. Bizi iyi karşıladı. Çok hanım bir kadındır. Fedakârdır. Yüksel Bey’in hovardalığına, saflığıyla karşı gelmiş ender insanlardan biridir. Biz içeri oturduktan sonra Yüksel Bey geldi. Yanında Gönül Ağası Kemal Bey, Paşabahçe Baş temsilcisi Mehmet bey ve Yüreğir Belediye başkanlığına aday adayı olan genç bir arkadaş.

              Doğruca salona girdiler. Abdulkadir Bey “Onlar Ağa.”dedi. Bizde güldük. Kafamdaki Ağa tiplemeleri tekrar tekrar gözümün önüne geldi. Bir an yanlarına gidip gitmemede kararsız kaldım. Sonra aklıma işsiz insanlarım geldi. Muzaffer geldi. Hasan Geldi, Hüseyin, Süleyman, Recep geldi. Hepside boşta gezen, sigortalı iş diye didinen insanlar. Kemal Ağa gibi birisiyle samimi olmamın benden çok onlara faydası olacağı düşüncesiyle yanlarına gittim. Yanımda Abdulkadir Bey vardı. Kemal Ağa masanın başındaydı. Yanında Mehmet Bey vardı. Belediye başkanı aday adayı olan arkadaşla, Yüksel bey yan yanaydı. Biz girince “Hoş geldin.”dediler. Kemal Bey beni tanıyordu. Daha önce bir kitabımı vermiştim. Mehmet Beyle de bir yemekte tanışmıştık. Belediye başkanı aday adayı ile tanışmamıştık. Yüksel bey beni onlara, onları da bana tanıttı. Memnun olduk. Bu arada Yüksel Bey de Kamerayı ayarlıyor içine boş kaset koyuyordu. Anlaşılan yeni bir program çekecekti. Zaten ne zaman karşılaşsak bu işlerle ilgiliydi. Onun işi de program yapmaktı. Hoş karşıladık.

                Bir süre sonra hep birlikte diğer odaya geçtik. Hanımla Yüksel Bey’in karısı mutfağa geçtiler. Bulunduğumuz oda fazla geniş olmasa da hepimizi almıştı. Yüksel Bey bir süre kamerayla uğraştıktan sonra “hazır” olduğunu söyledi. O ana kadar Kemal Beyle, Mehmet bey çok samimi arkadaştılar. Anlattıklarına göre arkadaşlıkları en az kırk yıllıktı. Biri MHP li diğeri de AKP liydi. Tabi ki görünüşte böyleydiler. Aslında bir inat uğruna particilik yapıyorlardı. Bu günde anlaşmışlar kozlarını kamera karşısında paylaşmak istiyorlardı. Abdulkadir’i sunucu yaptılar. Yüksel bey çekecek, ben ve Başkan adayı da puan verecektik. Programı böyle yapmışlar sadece uygulamak kalmıştı. Kırmızı düğmeye bastılar konuşmaya başladılar.

              Her ikisi de tam bir profesyoneldi. İkisinin de kameraya yabancılıkları yoktu. Anlatmak istediklerini çekinmeden söyleyebiliyorlar, karşısındakini susturmak için çok geniş konulara girebiliyorlardı. Bir süre sonra konu dışına çıkmaya, birbirlerinin şahsi kişiliklerine vurmaya başladılar. Olayın ilginçliği de burada başlıyordu. Biri diyordu ki “Sen kuran kursuna şu kadar lira bağışladım “dedin ama vermedin. Ben senden daha fazla verdim. Diğeri de “yok efendim” diyordu.”Sen o kadar mal verdin de o malların , kullanım süresi dolmuştu.”Diğeri de buna benzer sözler söylüyor, kırk yıllık arkadaşlıkları nerdeyse birbirini bıçaklamaya kadar ilerliyordu. Onları dinlerken “acaba” dedim. Bu “seçkinim”  diyen insanların birbirine anlattıkları doğrumu? Eğer doğruysa bu düpedüz bir dolandırıcılık, ya da kurnazlık gibi bir şey.

                İçimden Yüksel bey’e kızmaya başladım. Şöhret olacağım diye bu tip insanları nereden buluyordu. Millet tüccarlarına, din tüccarlarına, türban tellaklarına bu kadar önem vermek ne topluma ne de ülkeye fayda getirirdi. Bir kaç kuruşa bu memleket satılmamalıydı. Arkadaşım Abdulkadir’e baktım. Kızdığımı anlamıştı. Göz kırptı, ”takma”dedi.

              Bir süre sonra da program bitti. Belki kaset olsaydı sabaha kadar devam ederdi. Fakat yedek kaset kalmayınca bitirilmek zorunda kalındı. Hemen çekilen kaset televizyona takıldı seyredildi. Her ikisinin de konuşacak mecalleri kalmamıştı. Biz aynı sıkıntıyı tekrar yaşarken onlar gülüyorlardı. Sanki az önce konuşanlar, yâda birbirini suçlayanlar kendileri değildi. Yine kırk yıllık arkadaş olduklarını söyleyebiliyorlardı. Yine kol kola gezip, toplantıdan toplantıya gidebiliyorlardı. Seyretme işi bittikten sonra bana döndüler.

                   “Ahmet Bey  “dediler.”Görüşünüz nedir ?”

                   Bir süre düşündükten sonra:

                  “Ben öykücüyüm.”dedim.”Ayaküstü yorum yapmak bana göre değil. Bir gün yazarsam görürsünüz.”

                    O gün ayrıldık. Gelirken kafamda dolaşan soruların yakınına bile gelmemiştim. Hala Muzaffer işsiz, Hüseyin işsiz, Süleyman, Recep işsizdi. Memlekette yolsuzluk, arsızlık çoğalıp gitmişti. Her tarafta fuhuş oluyor, kapkaç oluyor, insanlar ölüyordu. Ali Ekmen Bey’in sözü aklıma geldi. İlk hikâyelerimden birini yazmıştım. Sanırım “SERÇELER” hikâyesiydi. Okuduktan sonra:

               “Ahmet Bey.”demişti.”Sen bir serçeyi vurmaya kıyamıyorsun. Vuramadığın için de hikâyesini yazıyorsun. Artık düzen değişti. Amerikalılar Av için Afrika’ya gidiyorlar. Orada birkaç zenci satın alıyorlar. Ormanda zencileri vurmak için yarış ediyorlar. Vururlarsa kendilerini mutlu hissedecekler, vurmazlarsa üzgün olacaklar. Bundan da utanmıyorlar, arlanmıyorlar. İşte insanlık buralara kadar geldi.”

                Gecenin geç saatinde eve geldiğimde çok şeyler geçti kafamdan. Bir işsize iş bulmak için, bir cahile kitap sevdirmek için, Bir mutsuzu mutlu etmek için nelere katlandığımı, düşündüm. Ben de çıktım televizyon programlarına. Konuşmalarımın ağır olduğumu söylediler. Bir tek yalan söylememek için nasıl düşündüğümü, kelimeleri nasıl seçtiğimi bilemediler. Elbette kolay değildi televizyonda konuşmak. Önce Kemal Beylerin yaptığı gibi birçok denemeleri yapmak gerekiyordu. Diksiyon denen şeyler ancak öyle düzelebiliyordu. Bunu anlatmak için yaşamak gerekiyordu. Bende bu gece onu yaşadım. Artık Tombul Ağaların ne olduğunu, kim olduğunu, nasıl güzel konuştuklarını biliyordum.