İnsan kendini yazabilir mi? Bence zor.

İnsan kendini yazabilir mi? Bence zor. Her şeyden önce nereden başlayacağını bilemez. Yazı yazmada nereden başlamak çok önemli. İkincisi neyi yazacağını bilemez. Yazara göre neyin önemli olduğuna karar vermek önemli.

             Mesela ben; Hep düşünmüşümdür. Dünyaya gelmiş ve gelecek bu kadar insandan neyim farklı. Gelmiş ve gelecek insanlardan beni ayırt eden ne? İşte soru bu.

             Benim diyen yazarların hepsine aynı soruyu sorabilirsiniz. Elbette başta bana soracaksınız. Çünkü bu soruyu başınıza musallat eden benim. Ne güzel işten gelmiş televizyonu seyrederken, güzel kızların bulunduğu dizilere bakarken, en garibi de dışarıda gezme, tozma, oyun oynayıp sohbet etme dururken monitörün başına çöküp böyle soruları icat etmek neyin nesi?

             Nereden çıktı kendini yazmak?

             Git Emine’yi yaz. Git Zara’yı yaz. Git spor kulüplerinin patronlarını yaz. Beni yaz diyen insanları yaz. Kendini yazmak da ne oluyor. Ayrıca yazdığın yazıları okuyacak insanı nerden bulacaksın. Hiç özelliği olmayan birinin yazılarını kim okur? Delimi bu millet?

              Elbette bu millet deli değil de beni bu hale onlar koydu. İlk başa dönelim. Aklımın ermeye başladığı, dilimin yeni açıldığı yıllara. O çocukluk yıllarına. Ne güzel günlerdi derler ya. Geçim derdi yok, çocuk derdi yok, yokların derdi hiç yok.

             Evimiz yaylaya göçüyor. Zehli yokuşundan giderken beni bırakmışlar. Akılları sıra arkadan gelsin diye. Arkadan gelir miyim hiç. Suların aktığı gibi aşağıya doğru akıp gidiyorum. Millet yukarı ben aşağı. Bir zaman sonra aşağıdan bir atlı görünüyor. Atının arkasına beni almış, Anama kadar getiriyor. İlk defa önemli olduğumun farkına varıyorum. Anam beni bağrına basıyor, seviyor, okşuyor, gözyaşı döküyor.

              Daha sonra yolda gidiyoruz. Anamın sırtında heybe var. İçinde Ada çayı, Nane, Ceviz ve elma. Kadıncağız hem gidiyor hem de beni konuşturuyor. Aslında soruları ciddi ciddi soruyor. Sonra yönünü öte dönüp gülüyor. Ben bunu fark ediyorum.

Diyorum ki:

             “Ana ana, keşke tiken çayından da yapsaydık. Yanına biraz da şeker koysaydık.”

             Anam yüzüme bakıyor,

             “Ne oldu ki keleşim ?”diyor.

             “Yolda Asiye’ye verirdik.”diyorum. “Anası çay yapar o da içerdi.”

             Anam yanıma yaklaşıyor. Beni yanaklarımdan öpüyor bağrına basıyor.

            “Ben senin o aklına kurban olayım “diyor. Sonra da her gittiği yerde bunu anlatıyor. Duyanlarda gülmekten kırılıyorlar.

            Daha sonra okula gidiyorum. Bir gün geç kalmışız. Komşunun oğlu Uzun Süleyman ve ben sınıfa girdik. Ali Hoca tahtadaya kaldırdığı çocuklara, yağmur yazdırmakla meşgul. Hiç kimse yağmur kelimesini yazamıyor. Önce Süleyman’ı tahtaya çağırdı. Süleyman bir türlü yağmur kelimesini tamamlayamadı. Öğretmen çok kızdı. Hâlbuki Süleyman benden yaşça da, boyca da büyük. Sonra bana döndü.

              “Sen yazabilir misin? Dedi.

               Bende “yok” diyebilir miyim.”Yazarım.”dedim.

             “Gel” dedi. Tebeşiri elime verdi. Önce Y harfini yazdım. Sonra A’ yı yazdım. Daha sonra V yazıyordum ki beşinci sınıftakilerin suratı asılı verdi. Hemen V ye benzeyen Ğ ‘ harfi aklıma geldi. Ğ’yi tahtaya yazdım. Sonra M,U R harflerini tamamladım. Ali Hoca o kadar memnun oldu ki. Cebinden 1 lira çıkardı.

           “Al bunu doğru bakkala git.” dedi.”Bir defter, bir kalem, birde silgi al. Gerisine şekerleme.”

            Parayı aldım doğruca bakkala gittim. Hoca’nın dediklerini aynen yaptım. Artan parayla da şekerleme aldım. Bakkal bir sürü şeker verdi. İçeri girdim. Hoca kolumdan tuttu, öğretmen masanın üzerine oturttu. Tüm şekerleri yememi istedi. Ben şekerleri yerken kendi de; benim ne kadar akıllı bir çocuk olduğumu sınıfa anlatıyordu.

             Aradan bir zaman geçti. Hala takvimlerin farkında değilim. İlkokula 1964 yılında gittiğime göre, sanırım 1966 yılı. Artık birçok duaları biliyorum. Babam rahmetli ile Karakütük Camisine gittik. Cuma namazı kılacağız. İlk Cuma namazımı orada kıldım. Namaz çıkışında yürüyerek köye gelirken, başı foterli birine rastladık. Sonradan öğrendiğime göre Torun Paşa. Kurtuluş savaşı yıllarında Kadirli de çete kurmuşlar. Çetenin ileri gelen adamlarındanmış. Daha sonraları Paşa lakabı vermişler. Adı da Torun Paşa olarak kalmış. Birlikte Kara kütük mezarlığına geldik. Mezarlığa gelince ellerini kaldırdılar“ El Fatiha.”dediler. Bende avuçlarımı açtım Fatiha duasını okudum. Sonra “âmin” dedim. Ellerimi yüzüme sürdüm. Torun Paşa beni görünce yanıma kadar geldi.

         ”Sen ne okudun evladım ?”dedi.

           Bende:

         “Fatiha okudum.”dedim.

          Adam.

          “Aferin evladım.”dedi ve Babama dönerek:

          ” Dokuzoğlu bu çocuğu imam hatip’e gönder.” dedi.

         Babam da o kadar memnun olmuştu ki;

       “O benim teravi arkadaşım.”dedi. Sevinci ve gururu gözlerinden okunuyordu.

         Artık ilkokul son sınıftaydım. Züleyha Hoca beni sevmezdi. Mehmet Ali’yi, Bilal’ı Hacı Ali’yi daha çok sever, her yaptıklarını överdi. Resim dersinde iplik baskısını öğretiyordu. İpliği boyuyoruz, defterin içine kıvırtıyoruz, ucundan çekince bir garip resim oluşuyordu. Hepimiz uğraşırken bende yapmak istedim. Onlardan farklı olarak birkaç renge boyadım. Defterin içine koydum ipin ucunu çekiverdim. Defter kapağını açtım ki ne görürsünüz; Halay çeken bir gelin resmi. Önce arkadaşım Aysel gördü. Sonra diğer kızlar. Derken bütün sınıf gördü. Züleyha Hoca benim yaptığım resmi aldı, aynısını yapmak için saatlerce uğraştı,  bir türlü yapamadı. O yapamadıkça kızlar bana bakıp gülüyorlardı. Ve beni övüyorlardı.

            Bir gün ablamlara gittim. Orada Harman Kaya diye birini gördüm. Adam önüne gelene şiir söylüyordu. O söyledikçe bütün millet gülüyordu. Onu gördükten sonra bende bir şeyler yazmaya başladım. Evde kalmış kızlara, dağlara, Ovalara, Irmaklara, koyunlara,  hatta kızı kaçan herkese şiir yazıyordum. Yazıklarımı bir gün yeğenim Ayşe görmüş. Defterimi alıp annesine, babasına okumaya başlamış. Eve geldim ki bütün millet gülmekten kırılıyor.

             “Ne oldu? “ dedim.

            “Senin şiirleri gördüler ona gülüyorlar “dedi. O günden sonra adımız şair olarak kaldı.

             Düğünlerde güreş yapılırdı. Küçük çocukları toplarlar birbirleriyle güreştirirlerdi. Her düğünde bende güreşirdim. Birinde şansımız Deli Refik’e düştü. Diğer çocuklar birbirini bulmuş güreşirken ikimiz açıkta kalmıştık. Bize de “Haydi güreşin. “dediler. Refik elini ısırıyor, yüzünü buruşturuyor beni korkutmaya çalışıyordu. Ben üzerine yürüdüm o kaçtı. Onu kızdırdılar,”Haydi yık.” dediler. Refik tekrar üzerime geldi. İstese beni fırlatır atar. Ama çocuk deli. Hiç güreş bilmiyor. Millet kızdırınca tekrar saldırdı. Beni altına aldı kıpırdatmıyor. Derken alttan bir cimcik çaldım ; “Bırak len.”diye bağırdım. Refik beni bırakıverdi. Hemen üzerine saldırdım, yere yatırdım. Bütün millet beni alkışladı.

              Pamuk tarlasındayız. Avlukularla pamuk topluyoruz. Onlarda Mehmet Ali diye biri var. Birde elçimiz Rahmetli Kerim Ağa. İkisi de CHP li. O günlerde Ecevit bir efsane. Onun söylediği gibi “Cumhuriyet Halk Partisi olarak…” Cümlesini söylüyorum. Bütün millet bana bakıyor. Kerim Ağa rahmetli adımı genel sekreter koydu. Mehmet Ali dedikleri ablama

               “Ne olur bu çocuğu okutun “diye yalvardı. Hâlbuki Ecevit kim? CHP’ si kim?  bilmiyordum. Adımız Ecevitçi olarak kaldı. Bir türlü başka partili olamadım.

             Yavaş yavaş büyüdük. Artık bayramlarda şiir okumaya başladım. İlk şiirim ise Mustafa Kemal’i Düşünüyorum.”adlı şiirdi. Rahmetli Ümit Yaşar Oğuzcan’ı da o şiirle tanıdım. Şiir o kadar beni etkiledi ki Atatürk gözümde bir efsane oldu. Atatürk’le ilgili ne bulursam okuyor onu derin bir sevgiyle anıyordum. Hatta o şiiri okudukça hem ağlıyor hem de ağlatıyordum. Bu da yıllarca beni Atatürk sevgisiyle dolup taşırdı.

              Biraz daha büyüdük. Artık Ortaokuldayım. İlkokulda öğrendiğim birçok bilgi sayesinde belli bir düzeyde bulunuyorum. Çünkü İlkokulda Züleyha Hoca bizi muntazam yetiştirdi. İyi bir grup kurarak birçok okulun üzerine çıkardı. İngilizce haricinde ders çalışmadan her derste başarılıyım. Türkçe Hocamız bir ödev verdi. Bir günlük hikâyemizi yazmamızı istedi. Bende okuldan eve, evden okula giden bir hikâye yazdım. Birazda attım. Hoca herkese yazdığını okuttu. Bana gelince yazdığım hikâyeyi okuduktan sonra defteri aldı kendi okudu. Sonra bana bir daha okuttu. Adımı sordu.”Ahmet Dokuzoğlu” deyince.

                    “Ben sana soyadın gibi bir Dokuz veriyorum.” dedi.”Bu yeteneğini mutlaka geliştir.”

                   Okulda tembel öğrenciler benimle dalga geçti, çalışkan öğrenciler de;

“Çok güzel yazmışsın.” diye tebrik ettiler.

                  İlkokul bilgisiyle Ortaokul son sınıfa kadar geldim. Arada sırada şiir yazıyorum. Sınıf gazetesine asıyoruz. Öğrenciler gıpta ile bakıyorlar. Ama ben hayatımdan memnun değilim. İçimde bir boşluğun olduğunun farkındayım. Etrafımda bilinçli arkadaşlar var. Artık sağ-sol ayırımları yapılmaya başlanıyor. Derken bir arkadaş Kadirli’ li diye Yaşar Kemal’in İNCE MEMED romanını verdi. Hayatımda elime aldığım ilk roman. Romana yavaş yavaş girmeye başladım. Beni öyle bir etkiledi ki üç günde koca Romanı bitirdim. Dördüncü gününde ikinci cildini buldum. Bir haftada onu da bitirdim. Artık gece gündüz Roman okuyorum. Biri bitiyor diğerine başlıyorum. Okula gitmiyor, ders çalışmıyor, yemek yemiyor roman okuyorum. Adana kütüphanesinin ilk gireni son çıkanıyım. Irmak kenarında, Parklarda, Mezarlık da kitap okuyorum. Bizim birader “O kadar ders çalışıyorsun, neden zayıf geliyor Ahmet? “ diyor. Öğretmenler “Şiir yazacağına ders çalış.” diyor. Türkçe Hocası ise “Senin kadar gevezesini görmedim.”diyor, tahtaya kaldırıyor sözlü yapıyor. Sözlüden on alıyorum. Bir şey yapamıyor. Üstelik samimiyeti artırıyoruz.

                 Lise birde okulu bıraktım. Artık İlkokul bilgisi yetişmez oldu. Ama içimde başka planlar var. Doğruca köye gittim. İkinci günü İlkokul hocasının yanına vardım. Ona dedim ki “Hocam bana kitap lazım.”

                Hoca kütüphaneyi bana açtı. O güne kadar adını duyup kitabını bulamadığım çocuk hikâyelerini orada gördüm. Hepsini okudum. Bir günde üç tane, beş tane, hatta on tane kitabı okumaya başladım. Herkes bana garip garip bakıyordu. Bense onlara artık acıyarak bakıyordum. Yılsonuna doğru kitaplar bitti. Artık kimin evinde kitap varsa aramaya başladım. Küçük hikâyeler beni açmaz oldu. Büyük kitaplar aradım. Sonunda Hasan Hüseyin Işık’ın SAADETİ EBEDİYETSİNİ buldum. Daha Sonra SAADETİ KİMYA’YI alarak okudum. Hasan Hüseyin Işık’ın bütün kitaplarını tamamladım. Beni bambaşka âlemlere götürdü. Dini konularda filozoflaşmaya başladım. Namazımı kılıyordum. Sakalım bir birine karışmış hippilere dönmüştüm. Anam dâhil bana başka gözle bakıyorlardı. Bende onlara acıyordum. Yürürken gözümü yerden kaldırmıyordum; karıncalara basmamak için. Bir zaman böyle devam etti. Daha sonra kendi kendime düşünmeye başladım. Yaşamak mı istiyorum, ölmek mi? Ölü insanın, insana faydası olmayacağına göre, yaşamak mecburiyetindeydim. Kendimi silkeledim. Yeniden dünyaya döndüm. Anam, kardeşlerim ve çevrem bana hayranlıkla bakıyorlardı.

             İkinci sene Kozan Lisesine gittim. Bütün derslerim iyiydi. Artık neden okula gidiyorum biliyordum. Sınıfın en iyi öğrencisiydim. Diğer öğrencilerle aramda müthiş bir uçurum vardı. Hocalar da bunun farkındaydı. Edebiyat Hocam bana ilgi gösteriyor ayrı bir önem veriyordu. Kompozisyonlardan ondan aşağı almıyordum. Ayrıca şiir yazıyor, defter tutuyordum. Yine Kozan kütüphanesini mesken tutmuştum. Etrafımdaki arkadaşlar beni anlayamadılar. Edebiyatçıyla yakın ilişkimi siyasi olaylara dönüştürdüler. Hâlbuki öğretmenle hiç siyaset konuşmuyorduk. O solcu olunca bende solcu olmuş oldum. Ülkücüler beni sıkıştırdılar. Onlarla kavga ettik. Kozan lisesinden ayrıldım. Edebiyat Hocam “Git Ahmet. “dedi.”Buralar sana göre değil.”

              O sene tekrar Adana’ya geldim. Artık sayfalar dolusu şiirlerim vardı. Bir gazeteci Ağabeyle tanıştım. Şiirlerimden bahsettim. O da görmek istedi. İkinci günü gazeteye götürdüm. Şiirleri okuyunca beğendi.

                ”Sana bir köşe verelim.”dedi.

                “Tamam.” dedim. O gün sabahlara kadar yatmadım. Gazete de şiirimi görmek beni bambaşka duygulara götürdü. Sabah gazeteyi açıp:

                “SENİ

                     UNUTMAK

                             KOLAY

                                 DEĞİL.”Şiirimi görünce bayılacak gibi oldum. Hemen bayideki bütün gazeteleri aldım. Her gördüğüm tanıdığa göstererek okumasını istedim. Büyük bir sevinçle, takdirleri gördüm. Akşamüzeri Gazeteci Ağabey beni görerek “Ne kadar yazın varsa getir.” dedi. O günden bu yana gazetelerde yazım eksik olmadı.

                    Lise son sınıftayım. Sınıf başkanı seçtiler. Daha sonra Okulun Haysiyet Divanı Koluna seçildim. Genel başkan seçimi vardı. Benden önce okul birincisini seçmişler, karşısına kimse çıkamıyordu. Ben gelince;

                “Seçim yapalım.” dedim.

                 Hoca “olur”  dedi. İkimizde aday olduk. Seçimden önce iyi bir konuşma hazırladım. Önce okul birincisi olan konuştu. Öğretmenlerle arasının iyi olduğunu, ne yapılması gerekirse yaptırabileceğini falan söyledi. Daha sonra ben çıktım. Akşamdan hazırladığım konuşmayı öyle bir okudum ki bütün üyeler beni alkışladılar. Yerime oturunca Hoca:

                “Sen neymişsin be Ahmet ?”dedi.

               Bir kişi hariç hepsinin oyunu almıştım.

               Askerlikten sonra Adana Divan Oteline girdim. Bir süre sonra İbrahim Şanlıer diye bir piyanistle tanıştım. Tam aradığım biri. Şiiri yazıyorum piyaniste veriyorum, alıyor ve sahnede söylüyor. Duyanlar sanırlar ki müthiş bir beste. O söyledikçe bende duvarın dibine oturuyorum ağlıyorum. Ağladıkça da yeni şiirler yazıyorum.       

                Daha sonra Emlak Bankasına girdim. Şiir yazmaya devam ediyorum. Bir gün arşive indim, etrafa bir baktım ki ne görürsün.1950 Yılından bu yana yazılmış birçok kitap yerlerde yatıyor. Kiminin daha kapağı açılmamış. Banka almış bir kenara atmış. İçlerinde Cemal Kutay’ın Milli mücadeleler kitabı bile var. Hemen onları topladım ve çuvala doldurup eve götürdüm. Ben götürmesem yakacaklar. Bir süre onlara daldım. O güne kadar merak ettiğim Osmanlı’nın son dönemi hakkında uzmanlaştım. Her gittiğim yerde artık Tarihle ilgili konuşuyor takdir alıyordum.

            Bir gün Hukuk Fakültesi öğrencisiyle tanıştım.  Adı İsmail Arısoy. Bir yerde hemşeriyiz. O MHP li ben DSP liyim. Tartışmalara giriyoruz, ama o bana ben ona saygı göstererek. Onların bir dergileri var. Konya’dan yayınlıyorlar. Dünyanın her yerinde aboneleri var. TAKDİR dergisi. Ona şiirler veriyorum. Çoktan beri uzak kaldığım yayın hayatına geri dönüyorum.

                  Doksan yılının başında Adana’ya geldim. Yazdığım şiirleri toplamaktan yoruldum. Ben topluyorum çocuklar dağıtıyor. Onların elinden kurtarmak için kitap çıkarma düşüncesine girdim. Gece gündüz aklımda kitap var. Onları daktiloda kitap haline getirdim. Bastırmaya korkuyorum. Param da yok. Anamdan borç aldım, kitabı bastırdım. Bu defa kitabı satamamak korkusu sardı. Arkadaşların yardımıyla bir ayda bin tane kitabı bitirdim. Bir gün bir hemşerim geldi. Sigorta hastanesinde görevli.

                       Dedi ki:“Kitabın hayırlı olsun. Çok güzel olmuş.”

                       Bende :”Hayırlı olsun diyorsunuz da, hiç okunuyor mu acaba ?”dedim.

                       Hemşerim gülüverdi ve benim bile ezberimde olmayan KARA KARA şiirini okudu. O an gözlerimden yaşlar aktı gitti.

                      Yine bir gün Vakıflar Bankasına gittim. Oradan kredi almak istiyorum. Kredi verecek kız Ahmet DOKUZOĞLU ismimi duyunca:

                        “Şair DOKUZOĞLU mu? “dedi.

                         “Evet.”dedim utanarak.

                         “Bende senin şiirin var “dedi.”Ölüm ve Ötesi şiirinin fotokopisini çıkardı. O kadar memnun oldum ki, o da benim kadar memnun oldu.

                    Artık gazetelerde, Radyolarda ve Televizyonlarda programa çağırıyorlar. Ünümüz günden güne artıyordu. Bazıları kıskanıyor, bazıları da tebrik etmeye devam ediyordu. Beni en fazla memnun eden de Sevgililer gününde Radyoya çağırmaları oldu. Küçük bir Radyomuz vardı. Onu da anama verdim.

                       “Ana” dedim.”Ben Radyoya gidiyorum, konuşmaya başlayınca beni dinle.”

                       Radyoda yaklaşık iki saat konuştum. Eve geldim ki Anam radyonun başında uyumuş kalmış.

                      “Beni dinledi mi? dedim.

                       “Dinledi.”dediler.”Dinlerken de ağlıyordu.”

                       Bu arada müthiş bir dini akım vardı. Etraftaki Radyolar akşamlara kadar dini yayın yapıyor, ilahi şarkı çalıyor, ev kadınlarını aralarına almaya çabalıyorlardı. Kim olduğu belisiz Hoca takımları din adına saçma sapan konuşmalar yapıyor, Atatürk’ümüze, medeni hukukumuza, kanun ve nizamlarımıza açıktan saldırıyorlardı. Her konuşmanın arkasında Cumhuriyet, Laiklik ve Ordu düşmanlığı bulunmaktaydı. Açıktan söylediklerini söylüyorlar, söyleyemediklerini de halkın arasına sızarak fiskosla duyuruyorlardı. Çok iğrenç hikâyeleri vardı. Türbandan başlıyor ordudan çıkıyorlardı. Kendileri dışında herkes Patates dinindendi. Camileri ayrı, cemaatleri ayrıydı. Sakal bırakırlar hu çekerlerdi. Her mahallede bir tarikatları mevcuttu. Benim saf halkımda onları yalnız bırakmıyordu.

                 Bunlara cevap vermek için 18 cilt Hadis kitabını ve 9 Cilt Tefsir kitabını okudum. Okuduklarımla onların anlattıkları birbirini tutmuyordu. Nerdeyse benim öğrendiklerim yanlış onların ki doğruydu. Her şeyden önce yeni yazıyla yazılanlar yanlıştı.

                Bir gün yaylaya gittim. Komşunun haymasının altında bir grup toplanmış sohbet ediyorlardı. Yaklaşık on kişi vardı. Beni de çağırdılar. Sohbet döndü dolaştı, Ordu, Millet, Din ve Atatürk ekseninde yoğunlaştı. Yukarda anlattığım zihniyet o dağın başına kadar ulaşmış, saf ve temiz insanların kafasını karıştırmıştı. Garip garip şeyler söyleniyordu. Bir süre onları dinledikten sonra konuşmaya başladım. Çanakkale’den girip İstiklal harbinden çıktım. Atatürk’ün nerede ne yaptığını ve niçin yaptığını uzun uzun anlattım. Çok sinirlenmiştim. Konuşma esnasında bir baktım ki Atatürk’e laf atan köylü ağlıyor. Bana “Ahmet kardeş.”diyor.”Bu dediklerini bu güne kadar bize niye anlatan olmadı.”

                   Ben, o saf köylüme, sefilime, kandırılmaya müsait ime bir şey diyemiyordum.                 Sonra bir televizyon programında Atatürkçü Düşünce Derneği ikinci başkanına aynen şöyle diyorum.

                 “Bu güne kadar Atatürk adına bu Halka ne verdiniz? Yâda ne verdiğinizi sanıyorsunuz? ”

                   Orada da alkış alıyordum. Atatürk’ün manevi kızı beni tebrik ediyor.

                   Evet.

                   Beni ben yapan değerlerden bir kaçını yazdım. Size anlattığım ben, bende olan benin ancak milyonda biri. Öyle bir ben var ki bende; İnsan sevgisi dolu, Vatan aşkı dolu, İnanç dolu, Sevgi dolu, Sevmek dolu.

                   Bunu bütün halkıma duyurmak için yazıyorum. Yazmaya da devam edeceğim.

                   Yıl 2007 Reyhanlı.