YÜZBİN DOLAR

               Adı bile güzel değil mi?

      Yüz bin dolar!

               Amerikan filmlerine benzer hikâyeler geçiyor insanın kafasından. Her an silahların patladığı, insanların vurulduğu, Türk deyimiyle can pazarının yaşandığı hikâyeler. Vestel hikâyeleri.

               Amerika da can pazarı oluyor da bizde olmaz mı dersiniz?

                Bizim insanımızın karşısına da Yüz bin doları koysanız. Ne yapar acaba?

                Ne dolaplar çevirir.

                Kaç kişi canından olur. Kaç kişi evini barkını terk eder. Kaç kişi anasını bile satar yüz bin doları almak için.

                 Bunların hepsi elbette varsayım.

                 Benim milletimin kendine has örfü, âdeti, yaşam şekli vardır. Bazıları kendini bir pula satsa da; bazılarını alacak para icat olmamıştır.

                 Eskiler anlatırdı. Adamın biri tarlasını satmış. Tarlayı alan kişi öküzleri koşmuş tarlayı sürmeye başlamış. Sürerken bakmış ki sabanın ucunda bir cere altın. Hemen öküzleri durdurmuş. Satın aldığı adamın yanına gitmiş. Adama demiş ki:

               “Gel şu emanetini al. Tarlanda altın çıktı.”

              Adam demiş ki:

             “Ne emaneti kardeşim. Ben sana tarlayı sattım. Onun için de ne varsa senin hakkındır. Benimle ne alakası var.”

              Diğeri demiş ki:

              “Asla kabul edemem. Ben senden tarlayı satın aldım. İçinde ki altınları değil. O altınlar senin hakkındır. Gel altınlarını al.”

               Diğeri “yok” demiş. Öbürü  “al “demiş. Sonunda anlaşamayıp kadıya gitmişler. Kadı da işin içinden çıkamamış. Sonunda biri diğerinin kızını oğluna almış ve altınları onlara vermişler.

               Yine adamın biri gidiyormuş azığı bitmiş. Bir suya rastlamış. Su içerken bakmış ki taşın dibinde bir elma. Elmayı almış yemiş. Yemiş ama rahatsız olmuş. Sahibinin izni olmadan ben bu elmayı nasıl yerim diye hayıflanmış. Geri dönmüş suyun geldiği yere doğru yürümüş. Bir zaman sonra bir bahçeye rastlamış. Bahçe sahibine durumu anlatmış. “Elmayı bana helal et.” demiş. Bahçe sahibi adama bakmış.

           “Helal ederim ama üç şartım var.” demiş. “Birini yerine getirirsen diğerini açıklayacağım. Getirmezsen açıklamam.Elmayı da helal etmem.”

Adam “tamam” demiş.

              Bahçe sahibi devam etmiş. “İlk şartım bu bahçede bir yıl çalışacaksın. Bir yıl sonra ikinci şartımı açıklayacağım.”

              Zavallı adam kabul etmiş. Gösterilen bahçede karın tokluğuna bir yıl çalışmış. Bir yıl dolunca tekrar bahçe sahibinin karşısına çıkmış.

 “Ağam.”demiş.”Bana söylediğin zaman doldu. Birinci şartını yerine getirdim. Şimdi ikinci şartımı söyle.”                  

   “İkinci şartım şu.” demiş Bahçeci.

 “Benim bir kızım var. Gözü görmez. Kulağı duymaz. Elleri çolak, ayağı da topaldır. Onunla evleneceksin. Yoksa hakkım helal olmaz.”

              Adam; “ Etme ağam, yapma ağam.” dedi ise de başka yolu yok. Tamam demiş razı olmuş.

              Nikâh kıyılmış yer hazırlanmış gerdeğe girmiş. İçeri girince bakmış ki kendine anlatılan kız değil. Sapa sağlam bir gelin. Hemen dışarı çıkmış. Bahçe sahibini bulmuş.

“Ağam.”demiş.”dediklerini yerine getirdim ama bu senin kızın değil. Gözü de sağlam. Ayağı topal değil.Kolu da çolak değil.Her şeyi sağlam biri.”

Bahçeci;“Evladım.”demiş.”Benim kızım harama bakmaz. Gözü kördür. Başkasının malını almaz kolu çolaktır. Haram yere girmez ayağı topaldır. Dedikodu yapmaz kulağı sağırdır. Bütün bunları  o mana da söyledim.”

Adam;

“Tamam.”demiş.”Onu da kabul ettim. Şimdi üçüncü isteğini söyle.”

Bahçe sahibi;

 “Evlat.”demiş. “Ben yaşlı bir adamım. Bundan sonra bahçelere bakamıyorum. Bu gördüğün mal mülk var ya hepsini sana veriyorum. Alacaksın kızıma bakacaksın.”

          Tabiî ki adam kabul etmiş.              

           Cumhuriyetin kurulduğundan beri toplumumuzda anlatılan hikâye bunlar. Doğru ya da yanlış. Ama insanın ulaşabileceği boyutları bize hatırlatıyor. Olması gereken insan davranışlarını sergiliyor. Aç gözlülük, sahtekârlık yok içlerinde. Doğruluk, dürüstlük ve hakka niyet var. Yani insanın insan olma özellikleri var.Uygulanabilir mi dersin? Bence zor ama doğru olan düşünceler bunlar.

            Biz yine Yüz bin Dolar’a dönelim. Anlatacağım hikâye tamamen gerçektir. Yer Alanya. Anadolu’dan bir vatandaşımız iş bulmak umuduyla Alanya’ya gelir. Bir kaç yere uğrar iş bulamaz. Cebinde ki para biter. Pansiyona verecek parası olmadığı için sahil kenarında dolaşmaya başlar. Karanlık çökünce bir yere kıvrılır yatar. Bir süre uyuduktan sonra uyanır. Etrafa bakar ki kimseler yok. Hava da soğuk. Yerinden kalkar kuytu bir yer bulmak amacıyla dolaşmaya başlar. Biraz ileri gidince kenarda bir çanta görür. Etrafına bakar kimseler yok. Biraz ileri gider sahibini arar, kimseyi bulamaz. Çantayı alır yan tarafta bir ağacın dibine oturur. Sabaha kadar çanta sahibinin gelmesini bekler. Ne gelen vardır ne giden. Kimseler gelmeyince çantayı açmaya karar verir.

            Bir açar ki çantanın içi dolar dolu. Ne yapacağını şaşırır. Bir süre daha bekledikten sonra, bir poşet bulur çantayı içine koyar. Elinde sallaya sallaya bir pansiyona gider. Yatağa yatar ne yapacağını düşünmeye başlar. Bir yanda sahibini bilmediği bir sür para, diğer yanda pansiyoncuya ödeyeceği kira.

            Yerinden kalkar çantaya bir daha bakar ve paraları çıkarıp saymaya başlar. Saatler sonra yüz bin dolar olduğunu görür. Paraları harcamak aklından bile geçmez. Geçse bile cesaret edemez. O gün akşama kadar odasından dışarı çıkamaz. Akşam olunca kapıyı kilitler dışarı çıkar. Sahil boyunca dolaşır, bir değişiklik göremez. Ne çanta arayan vardır, ne de kaybeden. Geri odasına gelir. Çantayı açar destelerin birinden yüz dolar alır cebine koyar, kalanını yatağın altına saklar. Dışarı çıkar karşıdaki gazinoya gider. Garsona masasını donatmasını söyler. Garson masayı donatır. Keyfince bir gece geçirir. Gece yarısı olunca garsonu çağırır. Cebindeki yüz doları uzatır, hesabı kapatmasını ister. Garson parayı alır kasaya getirir. Kasadaki kasiyer doların sahte olduğunu anlar. Hemen polislere telefon eder. Kısa zamanda mali polisler dolar gazinoya. Vatandaşın hiç haberi yoktur. Bir süre sonra polisler vatandaşı yakalayıp götürürler.

                Polis karakolunda sabaha kadar sorguya çekerler. Vatandaş hiç yalan söylemez. Olanları tek tek polise anlatır. Ama inanmazlar. Sabah olunca pansiyona kadar gelirler. Kapıyı açarlar, içeri girerler. Adamın sakladığı yerde çantayı bulurlar. Tek tek kontrol ederler.

              Paraların hepsi sağlam çıkar.Çantaya  el koyarlar. Vatandaşı da sahte para taşımaktan içeri atarlar. Aylarca içeride yattıktan sonra akli dengesi bozuk diye çıkarırlar.

            Adamın hala Alanya sokaklarında mecnun gibi gezdiğini söylerler.

             Sürç’ü lisan ettikse af ola. Kaybolan yüz bin dolardan da bir haber ola.